برکه من

مرگ

2011-05-16T20:58:00.000+04:00

هوم!

پس این طوری یه بلاگ می میره ...

2011-01-04T18:47:00.000+04:00

لا اکراه فی الدین
قد تبین الرشد من الغی ...

عشق

2010-12-16T19:04:00.001+04:00

با اجازه از صاحب شعر:
...
عشق چیست؟
سرخی گلهای از شاخه جدا
سبزی دلهای سبز عاشقان
خشکی لبهای خشک لاله ها
سرخی کوچکترین گلبرگ عشق
سرخی دستان از پیکر جدا
بال گستردن به سوی آسمان
بر سر نی گفتگویی با خدا
سبزی صبر کبوترهای حیران در شب تاریک غم
سرخی آتش میان خیمه ها

عشق یعنی سر سبز
استوار و پایدار
یادگاری از تبار سبزه زار
عشق یعنی ما در تشت طلا
عشق یعنی نطق گل در پیش خار
...

ع ش ر

2010-12-16T09:40:00.001+04:00

کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی
وین خرگه بلند ستون بیستون شدی
کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه
سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی
کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت
یک شعلهی برق خرمن گردون دون شدی
کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان
سیمابوار گوی زمین بیسکون شدی
کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک
جان جهانیان همه از تن برون شدی
کاش آن زمان که کشتی آل نبی شکست
عالم تمام غرقه دریای خون شدی
آن انتقام گر نفتادی بروز حشر
با این عمل معاملهی دهر چون شد
آل نبی چو دست تظلم برآورند
ارکان عرش را به تلاطم درآورند

چنگال تردید

2010-12-08T13:06:00.000+04:00

دچار چالش روحی ام کمی تا قسمتی! زمانی بود که با اومدن محرم تکون می خوردم و به هم می ریختم. اما الان تمام احساسم (اگر چیزی باشه!) بی تفاوتی، شک و تردید و مشابه اینهاست. از بس که خرافات و عملکردها و اعتقادات داغون و غیرمنطقی دیده ام. والبته از بس که اطرافیانم همه چیز رو برده اند زیر سوال و من هم هیچ جواب عقلانی و منطقی ای نداشته ام و ندارم و کم کم خودم هم احساس کردم که نکنه من خیلی متعصب و پرتم!
اینها رو هم دارم اینجا می نویسم، چون دیگه کسی اینجا رو نمی خونه و شاید دیگه امنه واسه نوشتن!

نوشتن مساوی افسردگی؟

2010-10-14T16:30:00.000+04:00

بعضی ها میگن آدم فقط وقتی افسرده است توی وبلاگش می نویسه. برای همین ننوشتن نشانه خوبیه!

الان که این رو می نویسم چی؟

باز هم عمل

2010-08-15T10:30:00.001+04:00

و بنده یک عمل دیگه رو هم پشت سر گذاشتم! به قول یکی از دوستان هر سال سهمیه اهدای عضو دارم.
دیروز مچ پام رو عمل کردم و توی استخونش درل کردن که دوباره خون بهش برسه و سلول سازی بکنه. همون دیشب هم اومدم خونه. روحیه ام هم خیلی عالی. از صبح قشنگ نشستم سر کار! یعنی من یه کارمند نمونه ام! می خوام فردا هم سر کار برم. روزه هم تازه گرفتم! (ریا نشه البته!) فقط نگران اینم که روم یه ذره زیادی زیاد بوده و آخر هفته توی چند تا جلسه توی جاهای دور گذاشتم و نمی دونم چطوری می خوام برم و برسونم خودم رو و راه برم و ...
راه رفتن بسی سخته ... درد داره. اما عیب نداره. حداقل این کار انجام شد.

تابستون و بهانه ها

2010-08-02T08:27:00.000+04:00

تابستون به شدت اومده. نه فقط به لحاظ هوا که خب مشخصاً ماه هاست اومده بود. اما از طرفی به لحاظ کاری. همه مسافرتند. همه الان نمی تونند تصمیم بگیرند و الی آخر. ماه رمضون هم که 10 روز دیگه شروع میشه و مزید بر علت که همه بشینن و هیچ کاری نکنند چون "تابستون" و "ماه رمضون" شده. دو بهانه کلی ای که در امارات کل کارها تعطیل میشه. حالا یه جورهایی خوبه که روی هم افتاده. چون قبلاً که ماه رمضون بعد از تابستون بود عملاً دوره تعطیلی و تصمیم نگیری! طولانی تر میشد.

بماند که نمی دونم چطوری می خواهیم با تابستون گرم و روزهای طولانی روزه کنار بیایم!

رخسار مه سیما

2010-07-15T11:21:00.003+04:00

ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
زینت تاج و نگین از گوهر والای تو

آفتاب فتح را هر دم طلوعی می دهد
از کلاه خسروی رخسار مه سیمای تو

جلوه گاه طایر اقبال باشد هر کجا
سایه اندازد همای چتر گردونسای تو ...

میلاد امام حسین (ع) مبارک باد.

مرور

2010-07-14T19:18:00.001+04:00

این دو سه روز که به خاطر آبله مرغون توی خونه بودم، جهت نداشتن عذاب وجدان و حصول اطمینان از اینکه من با فاصله نیم ثانیه در دسترس هستم اگه کسی اسکایپم کرد، وقت نسبتاً زیادی رو هم آزادانه پای اینترنت داشتم. وقتی که شاید مدتها نداشتم.
آزادانه هم به این معنی که بری سر و گوشی توی وبلاگت بدی و فیس بوک آپدیت کنی و از این قبیل امورات. کمی هم وبلاگ خوندم. کاری که سالها بود نکرده بودم. حس خوبی بود.
اما اون چیز برجسته ای که برام بود خوندن اینجا بود. رفتم به سالهای قبل، به سالهای خیلی قبل. قبل از مهاجرت به دبی. 2004-2005 یا اون اوایل توی 2006. حس غریبی بود. اول از همه حس می کنم که چقدر قشنگ می نوشتم. یعنی انگار الان قادر به اون جور نوشتن نیستم. خیلی مسخره است آدم بشینه وبلاگ خودش رو بخونه، نه؟ اما خب من دارم این کار رو می کنم!
چقدر همه چیز عوض شده. شاید یه چیز که توجهم رو خیلی جلب کرد این بود که چقدر احساسات پررنگ تر بوده. نه به معنی خوبش ها! یه جورهایی انگار خیلی الکی استرس و هیجان توی زندگیم بوده که من دیگه تحملش رو نداشتم. با خوندن اون پستهای قدیمی کامل اون احساسات رو می تونستم لمس کنم. در حالیکه الان زندگیم خیلی آرومه. قطعاً نوسانهایی داشته، اما به نسبه خیلی آرومه. داشتم پستهای مربوط به ماههای نارضایتی کاری و تغییر کشور و کار رو می خوندم. ماههای اول سال 2010 هم یه جورهایی مشابه بود و تا اینکه کارم عوض شد و زندگیم آروم شد.
الان احساس می کنم چقدر آرومم ... و خوشحال. خدا رو شاکرم.
الحمدلله

آبله مرغون و لاک قرمزی

2010-07-13T14:35:00.002+04:00

- آبله مرغون شده ام!
- وا؟! مگه بچه ای؟
- نه، ولی شدم دیگه.
- چند سالته؟
- 29 سال
- خب، پس ... بچه هم نیستی. اما...
- ؟
- look at the bright side: یعنی هنوز خیلی جوونی، در حدی که آبله مرغون میشی!

بعدالتحریر. همه جام می خاره. می سوزه و می خاره.
بعدالتحریر. بدتر از همه اینه که بدجور از کارم عقب می مونم. با اینکه از خونه دارم کار می کنم، اما همینکه نمی تونم جلسه برم حسابی کارم رو ضربه می زنه.
بعدالتحریر. به قول یکی با تعجب می گفت خب وقتی مریضی باید تارگتت هم عقب بیفته دیگه! می خواستم بگم ای کاش دنیا به همین سادگی بود. برم به CEO شرکتمون توی ملبورن بگم: لی! خب من آبله مرغون شدم! برای اینکه عادلانه باشه بیا دو هفته کوارتر رو دیرتر ببند من برسم تارگت بزنم!
بعدالتحریر. Look at the bright side: در عوض چون توی خونه ام لاک قرمز زده ام! لااااااک قرررررمزی. به دست و پاهام! خیلی بامزه است. احساس 5 سالگی ام رو دارم که خاله ام برام لاک می زد. لااااااااااک قررررررررررررمز!

فقر

2010-07-11T13:01:00.000+04:00

این رو توی ایمیل گرفتم. خیلی خوشم اومد. نمی دونم از کجاست:

ميخواهم بگويم ......

فقر همه جا سر ميكشد .......

فقر ، گرسنگي نيست .....

فقر ، عرياني هم نيست ......

فقر ، گاهي زير شمش هاي طلا خود را پنهان ميكند .........

فقر ، چيزي را " نداشتن " است ، ولي ، آن چيز پول نيست ..... طلا و غذا نيست .......

فقر ، ذهن ها را مبتلا ميكند .....

فقر ، بشكه هاي نفت را در عربستان ، تا ته سر ميكشد .....

فقر ، همان گرد و خاكي است كه بر كتابهاي فروش نرفتهء يك كتابفروشي مي نشيند ......

فقر ، تيغه هاي برنده ماشين بازيافت است ،‌ كه روزنامه هاي برگشتي را خرد ميكند ......

فقر ، كتيبهء سه هزار ساله اي است كه روي آن يادگاري نوشته اند .....

فقر ، پوست موزي است كه از پنجره يك اتومبيل به خيابان انداخته ميشود .....

فقر ، همه جا سر ميكشد ........

فقر ، شب را " بي غذا " سر كردن نيست ..

فقر ، روز را " بي انديشه" سر كردن است ..

انسان یا حیوان؟

2010-06-24T14:28:00.000+04:00

انسانها قابلیت این رو دارند که گاهاً مثل حیوانات territorial باشند. به خصوص وقتی که احساس کنند حریم مالی شون مورد خطر قرار گرفته. از طرفی حتی اگه حریم مالی شون هم در خطر نباشه، می تونند درست مثل یک حیوان territorial باشند و به هر وسیله ای شده، حتی هوار زدن توی آفیس یا اتهام بی خود زدن به تو، یا صرفاً بی توجهی به اشتباهشون (که اشتباه خاص انسانه و با قبول اشتباه آدم داره اذعان می که که انسانه و حیوان نیست) سعی می کنند territory خودشون رو نشون بدهند و واسه تو خط و مرز قرار بدهند که یعنی تو نمی تونی این طوری باشی و اون طوری.
اگه در این شرایط تو نخوای مثل اون حیوون territorial باشی و بهش نشون بدی که حد و مرزش کجاست و back off، خورده میشی. حالا انتخاب خودته که آدم باشی یا حیوون!
تصمیم سختیه، نه؟

داستان لوس هر سال من

2010-06-18T11:35:00.000+04:00

آیا به نظر شما واحد شمارش می تونه فصل باشه؟ توی دبی هست. مدتی که توی دبی هستی رو بر اساس تعداد تابستون ها می شمری: این پنجمین تابستونیه که توی دبی هستم (یعنی 4 تا تابستون رو گذروندم و زنده موندم. این جمله رو هم یه طوری هم با افتخار میگی هم با شک. شک اینکه آیا این پنجمی رو زنده می مونم یا نه!)
هر سال فکر می کنی که امسال گرمتر از پارساله. به قول یکی می گفت من 26 ساله دبی ام و هر سال 15 جون که میشه میگم: فلانی، اما هیچ سالی به گرمای امسال نبوده!
پریشب داشتم یه فاصله کوتاه از ساختمون تا ماشین رو راه می رفتم. شب بود و خورشید روی مغز سرم نبود (درسته. حتی توی دبی هم شبها خورشید نیست!) اما بادی که توی صورتم می زد درست مثل وقتی بود که به فاصله 10 متری از یه آتش سوزی باشی و هرم گرما بخوره توی صورتت. برای همین یه شب که حرارت این آتش سوزی کمتر باشه، از روی انکار، یا دلخوشی یا مزاح میگی: چقدر امشب هوا بهتره!!!
اما هر چقدر هم که انکار کنی، وقتی دما به 47 درجه میرسه و تازه اول تابستونه، سعی می کنی واقعیت رو کم کم هضم کنی: تابستون شروع شده! بدجور هم شروع شده.

تارگت و کار و کورتر و نگرانی و پا

2010-06-07T19:40:00.000+04:00

نمی دونم چرا اینقدر احساس خستگی می کنم. خستگی و نگرانی. نگرانی رو می دونم. یکی از وضعیت پام که هنوز نتونستم یه دکتر پیدا کنم و اولین وقتی که از یه بیمارستان خوب پیدا کردم یک ماه دیگه است. نگرانی بعدی اینکه به خاطر پام ورزشم رو قطع کردم و خیلی ناراحتم. قطع شدن ورزش هم از نظر جسمی و هم روحی خیلی اثر بدی روم داره. عادت بدنم کامل عوض می شه. نگرانی بعدی اینکه آخر جون نزدیکه و کورتر داره تموم میشه. می دونم کسی انتظار فروش و زدن تارگت نداره، اما خب خودم با خودم قرار داشتم 150% بزنم. در حالیکه هنوز یه دیل رو هم نبستم. رئیسم میگه اصلاً نگران نباشم و ازم خیلی راضیه و دارم خوب پیش میرم. اما در احساس خودم راضی نیستم. حتی یه ذره فکر می کنم پسرفت هم کردم.
وضع بازار هم اصلاً جالب نیست. یعنی با این همه میتینگ رفتن و غیره و ذلک می بینی آدمها دستشون به جیبشون نمیره در بهترین حالت. در حالت نرمال حاضر نیستند حتی ببینندت چون نمی خوان خرج کنن.
فکر کنم بیشتر الان خسته ام و همه چیز رو منفی می بینم....

ماشین

2010-06-05T21:40:00.000+04:00

هیچ وقت به این فکر کردی که پروسه خرید ماشین می تونه یه پروسه کاملاً علمی باشه؟ بستگی داره که به این پروسه نگاه کنه و انجامش بده. مثلاً حاج آقا به عنوان یه آنالیست برای خرید ماشین و تحلیل اینکه چه ماشینی می تونه در بودجه ما بگنجه، یه فایل اکسل تحلیل با انواع ردیف ها و ستون ها درست می کنه و تمامی هزینه های آشکار برای دو و سه سال رو توش می نویسه و بعد هزینه ماهانه در میاره و بعد میگه با افزایش حقوق حاصل از تغییر کار، چه ماشینی در چه رنج قمیتی در بودجه است.
به این شکل وقتی تو خودت رو محدود به هیوندای و فورد و پژوه می دیدی، یهو می بینی که توی شوروم آودی (Audi) هستی و داری ماشینی رو بررسی میکنی که در خوابت هم نمی دیدیش! و درسته که داری نو و دسته دوم رو همراه هم بررسی می کنی، اما خب می بینی که به طرز عجیب غریبی فایل اکسل داره یه جورهایی اجازه یه آودی A4 رو هم شاید بهت بده (دست دوم) یا یه آودی A3 نو رو بررسی کنی. هر چند که معقول ترین تصمیم الان پژو توربو 308 به نظر میرسه. اما بعد از دو سال 206 و بعد دو سال 207، شاید چند سال هم با 308 بودن دیگه خسته کننده بشه! قطعاً آودی می تونه تغییر جالب!! و بسیار شیرینی برای متوسط رانندگی 800-1000 کیلومتر در هفته من باشه!! این طور نیست؟

پا... گچ ... عمل

2010-05-31T21:09:00.001+04:00

عمل بهتره یا سه ماه توی گچ بودن یا بی خیالش شدن و به زندگی با درد ادامه دادن؟

با ورزش نکردن سه ماه چی کار کنم؟ غصه ورزش از همه بیشتره. غواصی ای که تازه شروع کردم؟! اون چی میشه؟ اگه مجبور شم بعد از سه ماه توی گچ بودن و بدبختی کشیدن هنوز عمل کنم چی؟ اگه توی عمل مثل اون دوستمون عصب پام قطع بشه و بی حس بمونم چی؟

چند تا دکتر دیگه برم؟ چرا این همه ماه شکسته بوده و خبر نداشتم؟ چرا از قبل از پیچ خوردن پام هم شکسته بوده و درد نداشته؟ چرا اونجایی که شکسته فقط وقتی دست می زنند درد می کنه، اما اون جایی که نشکسته درد اصلی رو داره و یه ذره ورم کرده؟

جلسه هام رو چی کار کنم؟ چه جوری این همه با گچ رانندگی کنم؟ اگه نتونم تحمل کنم چی؟ کار و بارم؟

این همه سوال و چرا رو چی کار کنم؟

غواصی

2010-05-29T23:41:00.002+04:00

امروز برای اولین بار رفتم غواصی. درسته که باید دو ساعت رفت و دو ساعت برگشت رانندگی می کردم تا به اون سر امارات برسم که در اقیانوس هند غواصی کنم، اما قطعاً ارزشش رو داشت. واقعاً دنیای زیبا، جالب و بی نظیری بود. همراهان دیگه ام توی قایق 4 تا کوسه هم دیدند و عکس گرفتند. ما به اون سمت خاص نرفتیم و کوسه ندیدیم متأسفانه.

خیلی جالب بود. دنیای زیر آب، آبی که بیشتر کره زمین رو گرفته، قطعاً دنیایی هست که ارزش اکتشافش رو داشته باشه.

همین زندگی

2010-05-23T09:53:00.000+04:00

یه وقتها لازمه های زندگی روزمره خیلی زیاد میشه، تنگ آور میشه، خسته کننده میشه، بهت فشار میاره. مجبور میشی آخر هفته رو دنبال کارهای عقب مونده ات باشی. دنبال عوض کردن لاستیک ماشین و برف پاک کن خراب. بعدش ماشینت خراب تر بشه و صدا بده و مجبور شی تا نصفه شب توی مکانیکی باشی بدون نتیجه. وسطش هم بری بیمارستان که ام آر آی ات رو بگیری و بری دنبال فیزیوتراپی پای پیچ خورده ات. وسط روز هم در حال رفت و آمد برای کارگرهایی که میان توی خونه که یه سری کارها رو انجام بدهند. کارهای روزمره زندگی که تو رو خسته می کنه و به تنگنا میرسونه. اما وقتی برمی گردی نگاه می کنی می بینی سر تا پاش جای شکر داره که توانش رو داری، انرژی اش رو داری، توانایی مالی برای هزینه کردنش رو داری، و می تونی تمام این کارها که نشانه زنده بودن و سلامتی تو هست رو انجام بدی.
زیبایی های زندگی خیلی وقتها بیشتر از این حرفها جلوی چشامون هست و نمی بینیم. جور دیگر باید دید ...

Lonesome

2010-05-18T23:19:00.000+04:00

584! Be it

گاهی به خودت نگاه کن و ببین تو کجای دنیا ایستاده ای و به کجای دنیا داری میری.

روتین و روزمره. شاید بالاخره در 29 سالگی اجتناب ناپذیره. دگردیسی هم.

Deal with it.

چقدر سخته متروکه بودن اینجا. اما هنوز هضم نشده.

چقدر سخته متروک بودن روحم. اون هم هنوز هضم نشده.

P.S. Who will collect the ashes of my soul?

در ملبورن

2010-04-11T16:14:00.002+04:00

برای یه سفر کاری اومدم استرالیا. امروز اولین روزم توی ملبورن بود و چون یکشنبه هم بود وقت داشتم که برم دوری بزنم. البته چون یه پرواز 13.5 ساعته رو گذرونده بودم واقعاً خرد شده بودم. اما خوابیدنم رو محدود کردم به 3-4 ساعت و بعد هم زدم بیرون. این شرکت جدیدم خیلی باحاله. یه بسته به اسمم توی اتاق هتل گذاشته بود که تمام اطلاعات مورد نیاز به اضافه اطلاعات مربوط به ملبورن رو توش داشت. یه بلیط یه روزه مال امروز برای وسیله نقلیه عمومی هم توش بود (بماند که بنده در حال دویدن به سمت قطار انداختمش و باد هم بلافاصله بردش توی چاه وسط خیابون!)

شهر رو پیاده گشتم. یعنی مرکز شهر رو. خیلی تصویر متفاوتیه از استرالیایی که قبلاً توش زندگی می کردم. احتمالاً عمدتاً به این خاطر که هم توی شهر کوچیک تری بودم، هم خودم کوچیک تر بودم، هم محل زندگی ام بیشتر توی حومه بود تا مرکز. طبق معمول که هر وقت سفر می کنم هوا سردتر از مورد انتظارمه و مجبور میشم یه کاپشنی، ژاکتی، چیزی بخرم، امروز هم به همین سرنوشت دچار شدم. شاید هم علتش اینه که اینقدر بدنم به گرما عادت کرده که یه ذره سرما هم واسم زیاده!

در کمال پررویی جاهای دورتر هم رفتم و نشستم قهوه خوردم و کتاب خوندم تا اینکه هوا تاریک شد. بعد که اومدم برگردم دیدم ترم ها دیگه خیلی دیر میان. خلاصه که پیاده راه افتادم و برگشتم. یه ساعتی توی راه بودم فکر کنم. حسابی خسته شدم. در عوض شب می گیرم زود می خوابم که فردا برای اولین روز کاری اینجا آماده بشم.

از این تغییر کارم خیلی خوشحالم تا الان.

2010-03-20T18:54:00.001+04:00

بوي باران؛ بوي سبزه، بوي خاك؛
شاخه هاي شسته، باران خورده، پاك؛
آسمان آبي و ابر سپيد، برگ هاي سبز بيد؛ عطر نرگس، رقص باد،
نغمه شوق پرستوهاي شاد؛ نرم نرمك مي رسد اينك بهار....
نوروز 1389 و سال نو مبارك

روز آخر کار

2010-03-16T16:00:00.001+04:00

امروز روز آخرم توی این شرکت فعلی ام هست. بعد از چهار سال! یه ذره شبیه مرگه و جمع و جور کردن کار و بارها! تحویل دادن بند و بساط، از لپ تاپ و بلک بری و ماشین و غیره .... به هر حال خیلی خوشحالم.
کار جدیدم رو هم به زودی شروع می کنم. از اون بابت هم خوشحالم.
بعدالتحریر. دیروز بالاخره این امتحان CAPM که مدرک مدیریت پروژه است و چند ماه در حال جون کندن بودن واسه درس خوندنش رو دادم و قبول شدم. قدم خوبی بود قبل از اینکه از شرکت بیام بیرون.

Random Selection

2010-03-04T10:45:00.000+04:00

مثلاً چرا نمیشه که من توی یه لاتریrandomly select بشم؟ چرا وقتی واسه یه امتحانی که خیلی درس خوندم و خیلی هم عجله دارم انجام بدهم باید برای پروسه audit شون، “randomly select” بشم که مدرکم رو بفرستم که اونها بررسی کنند و بعد بتونم امتحان رو بدهم؟ چرا؟!

بعدالتحریر. چند ماهه نشستم مثل خر درس می خونم برای یه مدرک مدیریت پروژه که دیگه لجم رو درآورد و فقط می خوام تموم بشه؟ اون وقت میرم ثبت نام می کنم و پولش رو هم می دهم، بعد randomly select میشم که حالا این مدرک بره آمریکا و بررسی بشه و تأیید بشه ... تا اون موقع هم من هنوز باید درس بخونم.
نمیشه این اتفاق مثلاً توی یه لاتری برام بیفته؟

بارون میاد جر جر

2010-03-02T11:25:00.000+04:00

قلبم هم داره احساس روشنی می کنه. آبیه که داره از آسمون می ریزه، همه جا استخر شده. زمین و زمان رو آب گرفته. همه جا ترافیکه و بند. اما من خوشحالم. دیدن بارون در اینجا سالی 2-3 بار بیشتر اتفاق نمی افته. صبح زود وقتی دو ساعت زیر بارون توی ترافیک بودم، خیلی هم خوشحال بودم که این شانس رو دارم که یک بار از این دو سه بار رو جای اینکه توی آفیس باشم، زیر بارون توی ماشینم و می تونم ببینمش.
الان هم که توی آفیسم، دلم پر می زنه که برم زیرش! چقدر بارون زیباست. چقدر از خورشید خسته ام. صد البته اگه در انگلیس و اروپا با اون هوای گرفته بودم برعکس بود و افسرده می شدم. اما وقتی در سال 360 روزش آفتاب توی مغز سرته، روزهای بارونی بال می زنی. اون هم منی که همیشه بارون رو دوست داشتم. حتی توی ایران هم دلگیری هوای بارونی رو دوست داشتم.
بارون ... خیلی زیباست. خیلی خیلی ....

هپی

2010-02-25T18:29:00.001+04:00

بعد از مدتها هپی ام! خیلی هپی. و شاید حتی آروم :)

بعدالتحریر. آره، دلم می خواد بگم هپی ام جای خوشحال. چون احساسم به کلمه هپی، اون هم به شکل نوشته فارسیش نزدیکتره تا به هر چیز دیگه ای.

بعدالتحریر. بعضی هپی بودن ها شاید خوب نباشه. شاید سالم نباشه. اون وقت باید چی کارش کرد؟

2010-02-07T16:35:00.001+04:00

گاهی باید بی خیال شد. گاهی هم باید قبول کرد.

من هنوز گیرم...

رانندگی و امارات

2010-01-22T16:13:00.001+04:00

یه چیزی هست که مدتهاست بهش فکر می کردم و می خواستم در موردش اینجا بنویسم. اون هم رانندگی و جنبه های مختلفش در اینجاست.
رانندگی در امارات، به طور کلی از ایران خیلی بهتره، از اروپا هنوز خیلی بدتره.
رانندگی در دبی از ابوظبی خیلی بهتره.
رانندگی رانندگان ابوظبی در هر جا که هستند خیلی بدتره. یعنی وقتی که پلاک یه ماشینی ابوظبی هست به مراتب رانندگیش از پلاک دبی بدتره.
حالا اگه شیشه های ماشین اون راننده سیاه باشه، رانندگی در حد فاجعه است (شیشه سیاه اینجا مال عربهای محلی است که نمی خوان زنهاشون دیده بشن، برای همین فقط اونها می تونند 90 درصد سیاه کنند)
اگه پشت یه ماشینی یه "سبحان الله" ای، آیه و سوره و قرآنی دیدی فقط باید خودت رو بکشی کنار، یعنی رانندگی اش قطعاً خیلی بده.
خلاصه که در نهایت نتیجه گرفتم که هر چی محلی تر، مال امارت های دیگه غیر از دبی که کمتر خارجی دارند، رانندگی ها فاجعه میشه. البته خداییش هندی ها همچنان در بمبئی و پاکستانی ها در اسلام آباد زندگی و نتیجتاً رانندگی می کنند. برای همین اونها هم در نوع خودشون کسی هستند!
بعدالتحریر. بعله، درست دارین من رو قضاوت می کنین. آدم در زندگی در امارات racist میشه. دیگه حتی انکار هم نمی کنم. می دونم

سال نو و دبی و برجش

2010-01-05T17:21:00.002+04:00

سال نو رو در حالی شروع کردم که تغییرات بزرگی رو یپش رو دارم. سال 2009 سال بسیار لج درآری بود و از رفتنش بسی خوشحالم. البته نسبت به سال 2010 هم هیچ حس خاصی ندارم. یعنی پارسال که 2009 شروع شد می دونستم که یه سال سخت پیش روست. امسال نمی دونم سختی مثبت است یا نه. یعنی تغییرات زیادی در راهه که نمی دونم چقدر مثبته، چقدر خنثی و چقدر منفی.

یه چیزی که توی دبی خیلی مسخره است، این همه پپسی باز کردن واسه خودشونه و این همه چاخان پاخان ردیف کردن برای خودشون و در عین حال انکار مشکلات واضحشون به عموم. شکی نیست که دبی از نظر اقتصادی وضع فجیعی داره. پارسال آتیش بازی های سال نو رو به بهانه غزه و عزاداری برای کشتگان جنگش، کنسل کردن. اکثر مردم احساسشون این بود که برای کم کردن مخارج بود و این طوری گفتند. حالا امسال برای آتیش بازی ها، بین جاهای مختلف رقابت بود!

در حالی که چند تا شرکت بزرگ عملاً دولتی وضع اسفناکی دارند به لحاظ بدهی هایی که نتونسته اند بدهند، دیروز که مراسم بازگشایی برج دبی بود، خدا می دونه چه خرجی کردند! مراسم بی نظیر و زیبایی بود (بنده هم البته از توی تلویزیون دیدم، چون اصلاً حوصله ترافیکی که ساعتها مردم توش موندند تا به اونجا برسند رو نداشتم). آتیش بازی و موسیقی و رقص نور و الی آخر در حد اعلی. واقعاً زیبا بود. شکی نیست. اما در حالی که همه می دونند وضع دبی چیه، من نمی فهمم این کارها یعنی چی. خیلی ها معتقدند که این خرجها فقط با توریست ها و بلیط هایی که برای ورود به برج فروش میره خرجش رو درمیاره. نمی دونم. شاید درست بگن.
اما چیز مسخره دیگه حرفهای گنده تر از دهنشونه که خدا می دونه چه چیزها در مورد افتخاری که با گشایش این برج برای "بشر" ایجاد شده و از این قبیل حرفها نگفتند! انگار که اولین آپولوی دنیا رو هوا کردند. از اینکه خیلی الکی هر چیز رو بزرگ می کنند خنده ام می گیره. برج دبی بی نظیره، عالیه، زیباست، "بلنده" مسلماً. شکی نیست. اما خب در حد خودش ازش حرف بزنین. اینقدر شلوغ کردن دیگه چیه؟
شاید هم من کلاً توی حس لجم و برام این طوریه! نمی دونم.

بعدالتحریر. یه فیلم مختصر یکی اینجا گذاشته که اگه کسی خواست ببینه. اونی که توی تلویزیون بود خیلی کامل و زیبا بود.

گاهی صبر بهتر است

2009-12-30T18:10:00.001+04:00

واصبر و ما صبرک الّا بالله و لاتحزن علیهم و لا تک فی ضیقٍ ممّا یمکرون انّ الله مع الذین اتقوا و الذین هم محسنون ...

عاشورا در حقیقت چیست؟

2009-12-27T17:38:00.001+04:00

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال
او در دل است و هیچ دلی نیست بی ملال

می خواستم اینجا شعری بذارم و حالی بکنیم، اما همین طور که سرچ کردم موضوع جالب تری که شاید هم وظیفه مهمتری باشه طرح کردنش برام پیش اومد و اون بحث تحریف ها در واقعه عاشوراست. چند تا نکته از کتاب حماسه حسینی آقای مطهری رو میارم:
• با كمال تاسف باید بگویم تحریف‌هایی كه به دست ما در این حادثه صورت گرفته است همه در جهت پایین آوردن قضیه و در جهت نسخ كردن قضیه بوده و هم در جهت بی خاصیت و بی اثر كردن قضیه بوده است. و در این قضیه، هم گویندگان و علمای امت و هم مردم تقصیر داشته‌اند.
• (مرحوم حسین نوری) این مرد بزرگ، صریحا می‌گوید، امروز باید عزای حسین را گرفت اما در عصر ما برای حسین یك عزای جدیدی است كه در گذشته نبوده است و آن عزای جدید، برای این همه دروغ‌هایی است كه درباره حادثه كربلا گفته می‌شود و هیچ كس جلوی این دروغ‌ها را نمی‌گیرد. به این مصیبت حسین بن‌علی باید گریست نه برای شمشیرها و نیزه‌هایی كه در آن روز بر پیكر شریفش وارد شد.
• مردم دو مسوولیت بزرگ دارند:
1- نهی از منكر بر همه واجب است. مردم وقتی متوجه می شوند كه روضه‌ها دروغ است نباید در آن مجلس بنشینند كه حضور در آن مجلس حرام است و باید با آن مجالس مبارزه كنند.
2- مشکل دیگر تمایلی است كه صاحب مجالس‌ و مستمعین به گرم بودن مجلس دارند و به اصطلاح مجلس باید بگیرد، باید كربلا شود. روضه‌خوان بیچاره می‌بیند كه اگر همه روضه‌ها راست و درست باشد آن طور كه شاید و باید مجلسش نمی‌گیرد و مردم هم برای مجالس دعوتش نمی‌كنند، ناچار یك مطالبی اضافه می‌كند. مردم باید این انتظار را از خودشان دور كنند و با رفتارشان آن روضه‌خوانی را كه می‌میراند و مجلس را كربلا می‌كند تشویق نكنند. كربلا می‌كند یعنی چه؟ مردم باید روضه راست بشنوند تا معارفشان، سطح فكرشان بالا بیاید به طوری كه روحشان در یك كلمه اهتزاز پیدا كرد، یعنی روحشان با روح حسین بن‌علی هماهنگ شد و در نتیجه اشكی و‌لو ذره‌ای، و به قدر بال مگس هم از چشمشان بیرون آمد واقعا مقام بزرگی است، اما اشكی كه از راه قصابی كردن از چشم بیرون بیاید اگر یك دریا هم باشد ارزش ندارد.
• حادثه كربلا برای ما یك حادثه بزرگ اجتماعی است. یعنی در تربیت ما، در خلق و خوی ما این حادثه اثر دارد. حادثه‌ای است كه خود به خود بدون این كه هیچ قدرتی ما را مجبور كرده باشد، میلیون‌ها نفر و قهرا میلیون‌ها ساعت از وقت خودمان را برای استماع قضایای مربوط به آن صرف می‌كنیم. میلیون‌ها تومان در این راه خرج می‌كنیم، این قضیه باید همانطوری كه هست و همان طوری كه بوده است بدون كم و زیاد بیان شود و اگر كوچكترین دخل و تصرفی از طرف ما در این حادثه صورت بگیرد، حادثه را منحرف می كند و به جای این كه ما از این حادثه استفاده بكنیم قطعا ضرر خواهیم كرد. حالا بحث من این است كه در نقل و بازگو كردن حادثه عاشورا ما هزاران تحریف وارد كرده‌ایم!
• نمونه دیگر از تحریف در وقایع عاشورا که یکی از معروف‌ترین قضایا است و حتی یک سند تاریخ هم به آن گواهی نمی دهد، قصه لیلا، مادر حضرت علی اکبر است. البته ایشان مادری به نام لیلا داشته اند ولی یک مورخ نگفته که لیلا در کربلا بوده است. اما ببینید که چقدر ما روضه لیلا و علی اکبر داریم، روضه آمدن لیلا به بالین علی اکبر.
• در کتاب اسرار الشهاده نوشته شده است که لشکر عمر سعد در کربلا یک میلیون و ششصد هزار نفر بود. باید سوال کرد اینها از کجا پیدا شدند، اینها همه در کوفه بودند، مگر یک چنین چیزی می شود؟! و نیز در آن کتاب نوشته که امام حسین در روز عاشورا سیصد هزار نفر را با دست خودش کشت! با بمبی که در هیروشیما انداختند تازه شصت هزار نفر کشته شدند و من حساب کردم که اگر فرض کنیم که شمشیر مرتب بیاید و در هر ثانیه یک نفر کشته شود، کشتن سیصد هزار نفر، هشتاد و سه ساعت و بیست دقیقه وقت می خواهد. بعد دیدند این تعداد کشته با طول روز جور در نمی آید، گفتند روز عاشورا هم هفتاد ساعت بوده است!

همین قدر بسه! خدا آخر و عاقبتمون رو به خیر کنه انشالله.

کريسمس محرمي

2009-12-24T14:01:00.001+04:00

یه مقداری دچار تناقض احساساتم. یعنی مثلاً فردا کریسمسه، بعد پس فردا تاسوعا و بعدش هم عاشوراست. محرم که بنده هیچ کار خاصی نکردم، مراسمی چیزی هم نرفتم. جو غالب اینجا هم که کریسمس بوده. بیاین با خودمون روراست باشیم. این نوع احساسات هم فقط به جو آدم بستگی داره. یعنی توی ایران جو محرم و ماه رمضون و غیره آدم رو می گیره و آدم حوصله شادی اصلاً نداره. اینجا الان جو غالب من شادیه و من حوصله غم ندارم! یعنی این جو رو هم آدم باید خودش ایجاد کنه. توش حرفی نیست. اما حالا من یا خیلی فعال نبودم بگردم مراسم پیدا کنم، یا بی توجه بودم نمی دونم. حسم هم این بود که اصلاً تحمل نداشته باشم برم مسجد ایرانی ها که یه سره نشسته اند پشت حکومت رو می خارونند، روضه شون رو گوش بدهم. یعنی احساس می کنم حالم به هم می خوره که اینهایی که مردم رو به گلوله بسته اند و حقشون رو خوردن حالا بیان واسه امام حسین گریه کنند و من هم همراهی شون کنم! بذارین گسترده تر بگم، من امسال حتی روضه و نوحه هم یکی دوباری با خودم گذاشتم و احساس کردم از خودم بدم اومد. احساس کردم مثل یه کله پوک عمل کردم که کاری که همه می کردند رو من هم می کنم، بدون ذره ای توجه به روح مسأله. یعنی من وقتی که ادعامه می دونم روح عاشورا مبارزه با ظلمه، چطوری می تونم همین طوری مثل همیشه با نوحه خوندن، نوحه ای که مال طرفداران ظلمه، دل خودم رو خوش کنم؟ نتیجتاً این که هیچ کاری نکردم. این هم توجیه نمیشه. بالاخره این همه شیعه توی دنیا. می تونم با اونها برم، اما همون که گفتم، فعال نبودم که چیزی پیدا کنم. خلاصه که انگاری بدم هم نمیاد فردا کریسمس رو هم جشن بگیرم تا بعد پس فردا فکر تاسوعا کنم! این هم شترگاوپلنگ من!
یکشنبه رو مرخصی گرفتم که حداقل چیزی شبیه عاشورا داشته باشم. ترسم از اینه که هیچ نوع خلاقیتی نداشته باشم و همون تاسوعا و عاشورای همیشگی و همون مراسم مسجد دولتی و همون برنامه همیشگی باشه. ماها این طوری حسینی ایم خلاصه اش.
الله اعلم.

نازنین وبلاگ و شب یلدا

2009-12-21T15:43:00.000+04:00

در راستای یک تصمیم انقلابی واسه احیای نازنین وبلاگم، اول به لینکدونی پرداختم تا یه تمیزکاری اساسی توی این فونت داغونی که ایجاد شده بود بکنم. در حین آپدیت کردن فونتها تک تک وبلاگها رو چک می کردم. چقدر وبلاگهایی که مرده بودند، چقدر وبلاگهایی که متروک شده بودند. و البته وبلاگهایی هم بودند که پرشین بلاگ گفته بود به دستور مقامات قضایی!!! درشون تخته شده!
مرور وبلاگها، هر چند که عمدتاً در حد کپی پیست لینک و چک کردنشون بود، تجربه جالبی بود. منی که یه روزگاری وبلاگ خون و بعضاً میشه گفت نویس حرفه ای بودم و هر روز یه آپدیتی داشتم و سرم از همه وبلاگها درمیومد، چقدر پرت افتادم.
وقتی وبلاگهای متروکه رو می دیدم که بدون خداحافظی دیگه دو ساله آپدیت نکردن، دلم می گرفت. توی یه وبلاگی که قبلاً خیلی دوستش داشتم و همیشه می خوندم یه پیام خداحافظی خیلی جالبی دیدم که نوشته بود این شتر دم خونه وبلاگ شما هم خوابیده. ماهیت هر چیز این دنیا اینه که یه تولدی داره و یه مرگی. هیچی ابدی نیست. بالاخره پایانی داره. احساس کردم این واقعیتیه که من نمی خوام بپذیرم. فکر کردن به مرگ وبلاگم برام سخته. یه زمانی وبلاگ برام بخشی از هویتم شده بود. ولو اینکه هیچ کس ازش خبر نداشت. شاید وبلاگ من سرطان گرفته بود و نیمه جون شده، اما قصد شیمی درمانی اش رو دارم و دوباره برپاش می کنم. تصمیم هم گرفتم که هر وقت زمان مردنش رسید، یه مردن درست و حسابی براش فراهم کنم با تمام مراسم و غیره. یه باره ولش نکنم متروک بمونه. خلاصه که خدا بخواد قصد دارم بالاخره دوباره درست و حسابی برگردم. الان پنج ماهی شده که این سرطان به جون اینجا افتاده. با مثبت نگری زیاد میشه گفت آپدیت کردن لینکها قدم خیلی خوبی بوده در راستای احیای این خونه.
***
از بچگی عاشق شب یلدا بودم. اصلاً عاشق کل این برنامه های ایرونی باحال بودم. شاید علت اصلیش این بود که خیلی گامبو بودم و برنامه های ایرونی هم همه کلی بخوربخور داره. اما باسلق شب یلدا با اون گردوی توش یه چیز دیگه بود. بزرگ بزرگ هم که شدم همیشه به بابام یادآوری می کردم که باسلق شب یلدا یادش نره. آجیلش به کنار.
از وقتی از ایران اومدم بیرون شب یلداها محو شد. خیلی بدتر. حتی تقویم یادم میره عموماً. وقتهایی هم که یادم بود مثل بقیه روزها بود. تا دیروز که کاملاً یادم رفته بود امشب یلداست. وقتی با یه اس ام اس فهمیدم، قند تو دلم آب شد که از دست ندادمش. اما خب، اصل شب یلدا کنار خانواده و غیره است. تصمیم گرفتم خودمون دوتایی مراسم داشته باشیم. بعد دیدم نمیشه، خیلی ننره! به دوستها اس ام اس زدم و یه دوست بهتر از آب روان دعوتمون کرد که شب بریم خونشون مراسم یلدا!!!
خلاصه بعد از سالها امشب اولین شبیه که من رسماً برنامه یلدا دارم و به شدت هم از این بابت ذوق مرگم!
ببخشید که علیرغم عزاداری عمومی سبز، من خیلی حس عزای عمومی و محرم و اینها ندارم. فعلاً ذوق یلدا منو گرفته.

2009-12-08T16:56:00.003+04:00

Surprising and at the same time, annoying how dead this place is! Never thought my dear weblog would end up being so quiet, so dead...

And I very well remember when this started. But no good excuse now. I should bring back some light to this dark home. I should breathe some life to this place. I feel ... I still like this place ...

2009-11-20T20:42:00.001+04:00

ملاصدرا می گوید :
خداوند بی‌نهایت است و لامكان و بی زمان
اما به قدر فهم تو كوچك می‌شود
و به قدر نیاز تو فرود می‌آید، و به قدر آرزوی تو گسترده می‌شود،
و به قدر ایمان تو كارگشا می‌شود،
و به قدر نخ پیر زنان دوزنده باریك می‌شود،
و به قدر دل امیدواران گرم می‌شود...
پــدر می‌شود یتیمان را و مادر.
برادر می‌شود محتاجان برادری را.
همسر می‌شود بی همسر ماندگان را.
طفل می‌شود عقیمان را.
امید می‌شود ناامیدان را.
راه می‌شود گم‌گشتگان را.
نور می‌شود در تاریكی ماندگان را.
شمشیر می‌شود رزمندگان را.
عصا می‌شود پیران را.
عشق می‌شود محتاجانِ به عشق را...
خداوند همه چیز می‌شود همه كس را..
به شرط اعتقاد؛ به شرط پاكی دل؛ به شرط طهارت روح؛
به شرط پرهیز از معامله با ابلیس.
بشویید قلب‌هایتان را از هر احساس ناروا!
و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف،
و زبان‌هایتان را از هر گفتار ِناپاك،
و دست‌هایتان را از هر آلودگی در بازار...
و بپرهیزید از ناجوانمردی‌ها، ناراستی‌ها، نامردمی‌ها!
چنین كنید تا ببینید كه خداوند، چگونه بر سفره‌ی شما، با كاسه‌یی خوراك و تكه‌ای نان می‌نشیند و بر بند تاب، با كودكانتان تاب می‌خورد، و در دكان شما كفه‌های ترازویتان را میزان می‌كند
و "در كوچه‌های خلوت شب با شما آواز می‌خواند"
مگر از زندگی چه می‌خواهید،
كه در خدایی خدا یافت نمی‌شود، كه به شیطان پناه می‌برید؟
كه در عشق یافت نمی‌شود، كه به نفرت پناه می‌برید؟
كه در سلامت یافت نمی‌شود كه به خلاف پناه می‌برید؟
قلب‌هایتان را از حقارت كینه تهی كنیدو با عظمت عشق پر كنید.
زیرا كه عشق چون عقاب است.. بالا می‌پرد و دور...
بی اعتنا به حقیران ِ در روح.
كینه چون لاشخور و كركس است.
كوتاه می‌پرد و سنگین. جز مردار به هیچ چیز نمی‌اندیشد.
بـرای عاشق، ناب ترین، شور است و زندگی و نشاط.
برای لاشخور،خوبترین،جسدی ست متلاشی ..

2009-10-25T19:14:00.001+04:00

گاهی دلم می خواد نامرئی شم. نامرئی نامرئی. در حدی که فقط خودم خودم رو ببینم.

گاهی هم دلم می خواد برم توی کما. یه کمای یکی دو ماهه که فقط نباشم. از همه جا قطع شم، از هر فکری.

گاهی هم ...

شب لوس

2009-10-11T22:02:00.002+04:00

در حالی دارم 567امین پست وبلاگم رو می ذارم که احساس می کنم کپک زده ام، انگیزه خاصی برای نوشتن ندارم به طور کلی (نه فقط اینجا)، دیگه وبلاگ هم نمی خونم، کلاً راستش اینترنت بازی هم نمی کنم، من جمله یوتیوب و فیس بوک و اورکات و هر اونچه که باهاش وقت می کشتم، عموماً هم به وبلاگم فکر نمی کنم و در طول روز مثل قبل در حال جمله چینی اینجا نیستم.

خلاصه کنم. این نوزاد نمی دونم چند ساله ما عمر کوتاهی داشته و در طی همین چهار پنج شش سال پیر شده و پوستش چروک خورده و دندونهاش ریخته و از قیافه افتاده و داره افول می کنه و کم کم می میره.

بعدالتحریر. یک شب خیلی لوس، در یک هتل خیلی لوس، در یک شهر خیلی لوس، برای کار خیلی لوس ... (با مسواک و بدون خمیردندون) بهتر از این هم نمیشه پست گذاشت دیگه!

لندن نامه

2009-09-22T13:09:00.000+04:00

برای یک هفته ای اومدیم لندن. به جرأت می تونم بگم تا الان برجسته ترین چیزش برای من تأتر موزیکال Les Miserables (بینوایان) بود که دیشب رفتیم که طولانی ترین تأتر موزیکاله. فوق العاده زیبا و جالب بود. داستان به این طولانی ای بی نوایان رو طوری ظرف سه ساعت با شعر و آهنگ و تأتر اجرا کردند که نفس آدم بند می اومد.
کلاً این چیز لندن خیلی جالبه که اینقدر تأتر موزیکال داره و بهش هم معروفه. به هر کی گفتم که دارم می رم لندن سفارش اینها رو کرد. یه میدونی هست توی مرکز شهر به اسم لستر که محله اش تماماً تأتر و فروش بلیط این برنامه هاست. فوق العاده است.
خوبی اینکه آدم با یه لندن شناسی که اینجا بزرگ شده سفر کنه اینه که کیفیت سفر آدم خیلی بالا میره. یه روز هم سه تایی با هم دوچرخه گرفتیم و شهر رو با دوچرخه طی کردیم. خیلی باحال بود.
به طرز استثنایی ای این چند روز هوا معرکه بوده. یعنی جالبه که ما اومدیم لندن و هنوز یه بار هم بارون نیومده. در حالیکه تصور من از اینجا این بود که دائم ابری و بارونیه که احتمالاً هست.
شهر فوق العاده ایه. تنوع آدم ها و رنگ و تیپ و ... به نظرم با فرانسه و سوییس و هلند و اتریش و قطعاً یونان خیلی فرق می کنه. مردمش هم. مردم بسیار کمک کن، با توجه و مهربونی داره. از دربون هتل (که مال خودت نیست) بگیر تا آدمهای توی مترو. رفتار فوق العاده گرمی دارند. البته بماند که خب کشور انگلیسی زبان هم هست و ارتباط برقرار کردن خیلی راحت تر میشه. روزها حاج آقا سر کاره و من خودم میرم شهر رو می گردم. خیلی باحاله...

دین و دینداری

2009-09-07T21:33:00.000+04:00

در صحبت با خیلی ها بوده که بعد از ماجراهای اخیر ایران می گن که نسبت به خیلی اعتقاداتم (مذهبی منظورمه) شک کرده ام. وقتی می بینم که یک چنین آدمهای جانماز آبکشی این خطاها و گناهان سوپر کبیره ازشون سر زده، به از سر تا پالای دینی که اتفاقاً از کانال همین تیپ آدمها بهم رسیده شک می کنم. خود من هم همین طور. به خصوص اون اولها که احساس می کردم با بی دینی میشه از اینها ابراز برائت و دوری کرد و گفت که به خدا من مذهبی ام، اما از اینها بیزارم.
آدم باید ریشه اعتقاداتش به نظرم خیلی درست و صحیح رشد کرده باشه که بتونه موضوع رو از انجام دهنده اون جدا بکنه و جدا ببینه و دین رو از دین دار جدا بشناسه. منتها در مورد دین موضوع یه مقدار فرق می کنه. یعنی یه وقت می بینی یکی ادعا داره که راه و چاه رو می شناسه و به تو هم می تونه یاد بده، بعد آدم ببینه که برخلاف حرف خودش عمل کرده. مثل متخصص تغذیه ای که 150 کیلو باشه، به یه فرد چاق هم بگه که نباید لب به شیرینی بزنه، بعد جلوی فرد یه کیک گنده بخوره و بگه نه، این نوع کیک برای یکی مثل من خیلی خوبه و هیچ اثر منفی ای نداره.
فکر کنم ماها، شاید به خاطر نوع ساختار جامعه مون، شاید به خاطر تربیت مون، شاید هم به خاطر ماهیت دین مون که مجبوریم از کسی یاد بگیریمش و تقلید هم بکنیم (!) طوری بوده که واقعا ً دین از متدینین به دین جدا نشده اند. این وسط فقط شرع مطرح بوده و خود شارع هم که ... هیچ! دیگه اصلاً مطرح نیست. برای همین فکر کنم خیلی طبیعیه که ما (به خصوص ما که ادعای مذهبی بودن داریم و قسمت لاینفک مذهبی بودن گرفتن دین و نحوه دین داری از علمای دینه) به شدت باورهامون تکون داده بشه و یا خیلی چیزها رو زیر سوال ببریم و حتی بی خیال شیم. ولو که درست نباشه. ولو اینکه در درونمون عمیقاً بدونیم که دین محمد (ص) این نیست. برای همین من فکر می کنم ضربه ای که جمهوری اسلامی به اسلام زد اگر در این سی سال هم غیرقابل جبران نبود، دیگه این آخر، واقعاً اتمام حجت کرد و خط قرمز رو رد کرد. بزرگی به درست گفته بود که اگه این جمهوری اسلامی شکست بخوره دیگه تا قرنها اسم دین رو هم مردم نمی خواهند بشنوند. فکر می کنم کم باشند کسانی که قبول داشته باشند هنوز شکست نخورده ...
بعدالتحریر. من سر حرفم هستم. این نوشته سیاسی نیست و صرفاً یه تحلیل اجتماعی – دینی از قشر مذهبی ایرانه.

رمضون بی حال

2009-09-01T20:06:00.001+04:00

حس ماه رمضون امسال من خیلی متفاوته. از این نظر که هیچ حسی ندارم جز گشنگی. با این تفاوت که امسال راستش برام هم مهم نیست. انگار یه جورهایی بی تفاوت شده ام. احساسم این شده که می شه خیلی وقتها اطاعت کرد و حس هم نداشت وهمون هم درست باشه. شاید هم وقتی دیده ام کسانی که اون همه حس دارند (!) چی از آب دراومده اند و چه ها که نکرده اند، ما با بی حسی مون خوشیم. یعنی انگار اصلاً ترجیح می دهم که حس نداشته باشم. شاید هم توجیهه! قرآن هم می خونم. بدون اصرار به حس داشتن. راستش انگار آرامشم بیشتره. نگران شبهای قدر هم نیستم!
اما به هر حال امسال من بیشتر درگیرم لوجستیکه ماه رمضونم. آشپزی می کنم خفن. چیزهایی که کلاً در 8 سال زندگی مشترک نپختم رو هم پختم. شیربرنج، حلوا، دلم برگ مو، کتلت، کوکو سیب زمینی، کشک بادمجان ... هر چی که بخوای. خلاصه با استفاده از تعطیل شدن زود بعدازظهرها حسابی آشپزخونه رو راه انداختم.

سوییس نامه

2009-08-16T00:45:00.001+04:00

این نوشته رو دیروز نوشتم. اما چون فرصت نشد امشب پست می کنم. الان در سالزبورگ هستم.
وقتی آدم در حین سفر نمی نویسه، بعد دیگه جزئیات یادش میره. بماند که این وبلاگ من هم مدتهاست که الان تعطیله و حس و حال سفر نوشتن هم توش نیست. اما خوبه از همین فرصت استفاده کنم.
یه هفته ای سوئیس بودیم. الان هم توی فرودگاه زوریخ ام و منتظر پروازم به وین. واقعاً هر چی در مورد سوئیس می گن درسته. هر چی در مورد زیباییش میگن و آدم می شنوه حقیقته. مناظر طبیعی و زیبایی که اینجا دیدم واقعاً یه نمونه ای از بهشت خدا بود.
اول یه چند روز ژنو بودیم. اما برنامه مون رو گذاشته بودیم شهرهای اطراف رو بگردیم. بالای کوههای آلپ و سرسبزی بی نظیرش. عملاً کوههایی که مرز با فرانسه بود. پایین کوه توی مغازه فرانک سوئیس می گرفتند و بالای کوه یورو! با قایق از دریاچه ژنو به شهرهای کناره فرانسه رفتیم و خیلی چیزهای زیبایی دیدیم. اینقدر مفصله که نمیشه همه اش رو توضیح داد. اما بیشترینش در دهات و شهرهای کوچیک خلاصه می شه. بهترین نکته این سفر این بود که از ژنو به زوریخ رو با ماشین اومدیم و جالب اینکه از مسیر بزرگراه نیومدیم. از مسیر فرعی و شهرها و دهاتهای وسط راه اومدیم. مناظر بکر و بی نظیری بود. یه روز سفر رو کش دادیم تا بتونیم هر جا دلمون میخواد واستیم. GPS من در این 1.5 سال که داشتمش اصلاً خدمتی که بهم اینجا کرد رو توی دبی و ابوظبی نکرد. نقشه ها (حتی جاده خاکی ها) همه کامل توش بود. آدرس پیدا کردن باهاش بی نظیر بود. در کنار اون هم Google Mapsروی BlackBerry . اصلاً خدا بود. می زدیم satellite view و یه منطقه سبز می دیدیم و جاش رو پیدا می کردیم و می زدیم توی GPS و می بردمون. یه سفر Hi-Tech باحال. وسط راه لوزان هم رفتیم که از اونجا هم خیلی خوشم اومد. اگه از اولش می دونستیم اینقدر لوزان باحاله جای ژنو می رفتیم اونجا. بعد هم خود زوریخ. چون یه روز دیگه هم ماشین داشتیم خود زوریخ رو اول نگشتیم و رفتیم به سمت شمال سوئیس و شهرهای جنوب آلمان و جنگلهای بکر اونجا. از اونجایی هم که ایرانی هستیم و بدون پیک نیک دق می کنیم بساط باربیکیو و کباب هم توی جنگل راه انداختیم. خلاصه که خیلی باحال بود.
از چیزهای جالب دیگه ای که اینجا دیدم استفاده از اسکوتر به عنوان وسیله نقلیه بود. دوچرخه و اسکیت که خب همه جا بود و دیده بودم. اما اسکوتر برای آدم بزرگها و بیزنس من ها با کت و شلوار و کراوات که پا بزنند خیلی بامزه بود. چیز دیگه اینکه متروهاشون خیلی کم بود و اکثر مسیرها با ترَم بود. برای همین آدم شانس اینکه سطح شهر رو ببینه بالا بود... دیگه همین دیگه. گفتنی خیلی زیاده. اما کافیه. یه هفته ای هم میرم اتریش و اگه بشه این دفعه جز وین می خوام سالزبورگ رو هم برم.
فعلاً تا آپدیت بعدی ....

نزاع بودن

2009-07-30T23:19:00.000+04:00

با اجازه از سراینده:

در مسیر موج های سبز سر به راه
جا به جا کشیده قد
صخره های سنگی سیاه
موج، حرکت است!
سال هاست صخره ها
حرکت و حیات را کمر به قتل بسته اند
آب های پاک این دیار
خواهش بزرگشان ز روزگار، بودن است
بودشان اگر سکون شود به سر رسد
موج، رفتن است!
موج ها حیاتشان منوط پویش است
ای خوشا دگر، خوشا چنین خجسته بودنی!
موج ها به رغم صخره ها
تن به این ستم نمی دهند
در غروب سرخ بی حصار
صخره های سبز، پرتوان
موج می زنند

6 مرداد 88

?

2009-07-19T11:12:00.001+04:00

یه جوری دست و بالم به نوشتن خشک شده که به هر چی هم فکر کنم می بینم نمی تونم بنویسم. نه فقط اینجا، حتی توی دفتر خاطراتم، حتی توی ایمیل به دوستهام، حتی توی وبلاگهای دوستی و خانوادگی. اصلاً نمی تونم بنویسم. شاید یه ماهه که هیچ جا هیچی ننوشتم. خداییش هم یه حس گناهی وجود داره در وجودم اگه بخوام توی این موقعیت دردناک ایران، از خودم و زندگی بیمزه روزمره و حرفهای همیشگی بنویسم. احساس می کنم گناهه یا حداقال بی انصافیه و بی تفاوتی و ...
نمیشه دیگه. دلمون برای ایران می تپه و با ناامیدی دست و پنجه نرم می کنیم و حتی نمی تونیم ازش حرف بزنیم! فکر کنم حکومت هم همین رو می خواد. اینکه کسی جرأت نداشته باشه حرف هم بزنه. شاید هم به یه مرحله ای برسه که ما هم بگیم اینها که ساده ترین حرف رو هم برنمی تابند، پس ما دیگه راحت باشیم چون خط قرمزهای حکومت خیلی وسیعه!
خدا بهمون رحم کنه.

اینجا دیگه از سیاست نمیگم ولی ...

2009-06-30T17:22:00.000+04:00

از اونجایی که حکومت ما اونقدر بی منطق هست که بدون هیچ دلیل و بهانه می تونه به آدم گیر بده و این هم روش رعب و وحشت ایجاد کردنه که به زعم خودش مردم رو خفه کنه، من دیگه در مورد مسایل کنونی سیاسی ایران که تمام دغدغه و فکر و ذکرمه اینجا چیزی نمی نویسم که نگرانی اطرافیانم رو هم برطرف کرده باشم. به هر حال وقتی یه دیوونه یه سنگ می اندازه تو چاه، هزار تا عاقل نمی تونند درش بیارن. فعلاً که حکومت هار شده و افتاده دنبال مردم بیگناه. فکر می کنند این طوری می تونند مشروعیت ببخشند به خطاهاشون!
احتمالاً من هم که یه فرد عادی ام و بدون هیچ فعالیت و مثل نصف ملت ایران فقط شاکی ام و ناراحت، الان یه آشوبگر و اغتشاشگر اذهان عمومی محسوب میشم و احتمالاً هم چون که خارج از ایرانم (ولو اینکه دبی باشه) دیگه آلت دست استکبار و خط دهنده محسوب میشم. اینها نحوه استدلال کردنهای عمیقیه که حکومت ما داره به خورد مردم میده و بعضا ً هم برخی نشخوارش می کنند.
حالم از همه چیز به هم میخوره....
... فلذا اینجا دیگه از سیاست نمی گم.

چه باید کرد؟

2009-06-22T19:18:00.001+04:00

این روزها بارها و بارها این سوال رو از خودم می کنم: چه باید کرد؟ من به عنوان فرد خارج از ایران چی کار می تونم بکنم برای مملکت در حال سقوطم، برای مظلومیت مردم و حق سلب شده ازشون، برای مردم در حال کتک خوردن و کشته شدنم.

در کل میشه سه نگاه داشت:
1- بی تفاوتی. بی خیال باشیم و به خصوص به اعتبار اینکه درگیر فضای ایران نیستیم، خوش باشیم یا حداقل بی تفاوت. خیلی وقت و جون نذاریم. فوقش یه مقاله بخونیم و فوروارد کنیم یا همون رو هم نکنیم.
2- در کنار زندگی عادی مون تا حد ممکن وقت بذاریم برای مبارزه با ظلم
3- مبارز بشیم و زندگی مون رو کلاً در راستای مبارزه بذاریم.
در نگاه اول شاید روش اول و سوم خیلی تندرو و روش دوم میانه به نظر بیاد. اما من واقعاً دارم بین این سه گزینه بررسی می کنم.
در مورد روش اول می بینم که کسانی که سی سال هم بی تفاوت بودن یا بهتره بگم خودشون رو به بی تفاوتی زده بودند نتونستند آخرش دامنشون رو از این آتیشی که دامن همه رو گرفته کنار بکشند و بالاخره گرفتشون. یعنی بی تفاوتی عملاً وانمود به بی تفاوتیه. آخرش ما اخبار ایران رو دنبال می کنیم، شب و روز داریم می خونیم و در موردش حرف می زنیم.
در نظر دارم که فقط بحث الان نیست. وقتی این معرکه ها خوابید هم باید به نظرم مشی زندگیم از الان مشخص شده باشه.
نگاه سوم یک نگاهیه که به نظرم باید با کسانی که در انقلاب سهیم بودند مشورت بشه. یعنی ببینیم کسانی که این مسیر رو رفتند و زندگی و آزادی و خانواده و دوست و جوانی شون رو سر مبارزه گذاشتند، الان که بعد از سی سال نتیجه اش رو می بینند آیا باز هم اگه می دونستند همین مسیر رو می رفتند؟ آیا به ما پیشنهاد می کنند که "مبارز" بشیم.
فعلاً تا وقتی تصمیم نگرفته ام خودم رو نزدیک به راه دوم می بینم. یعنی خودم رو ذره ای نمی تونم مبارز برای حق بدونم – در حالیکه عده ای جونشون رو می ذارند کف دستشون و می رن توی خیابون که از حق من و تو دفاع کنند و باتوم می خورند و کتک می خورند و دستگیر میشن. تنها می بینم که دائم دارم به مسایل ایران فکر می کنم، گریه می کنم، می خونم، خبررسانی می کنم، اگه برنامه ای باشه شرکت می کنم ... اما دلم هم آروم نمیشه. احساس می کنم باید بیشتر از این باشه.
احساس می کنم حقی که این طور پایمال شده نمیشه از این راههای خیلی شسته و رفته و "مدنی" انگار به نتیجه برسه. اما چه راه منطقی و دور از هیجان و موثری وجود داره؟ دائم دارم فکر می کنم....

حذف مشروعیت حکومت

2009-06-19T16:10:00.000+04:00

این یک هفته ننوشتم.... نمی دونم. شاید امید و آرزو می داشتم که این اتفاقات همه یک کابوس بود که از خواب بیدار می شدم و می دیدم 20 خرداده و هیچ اتفاقی نیفتاده.
یک هفته ننوشتم، چون فقط در حال خواندن بودم. فقط در حال دنبال کردن.
آشوبم.
امروز می نویسم، چون دیگر تمام شد. در نماز جمعه امروز آزادی و جمهوریت را سر کشیدند و آبی هم روش. خیلی می گویند دوره حاکمیت اسلامی یا نظام عدل اسلامی شروع شده است. من این رو هم نمی تونم قبول کنم. آنچه هست هیچ گونه ربطی به اسلام هم ندارد. نه "جمهوریت" است، نه "اسلامیت". وارد مرحله دیکتاتوری مطلقه شدیم.
خ ا م ن ه ا ی بعد از 20 سال بالاخره شمشیر رو از رو بست و تکلیفش رو با مردم روشن کرد. همیشه سیاست یکی به میخ و یکی به نعل داشت. اعتماد به نفس رویارو شدن مستقیم با مردم را نداشت. این بار کار را یکسره کرد.
شاید جا داشت اینها رو همون شنبه که اولین بیانیه دستپاچه اش رو داد و به احمدی تبریک گفت می نوشتم. اما انگار هنوز امید داشتم.
الان ناامیدی ام از نتیجه ای خاص در مورد انتخاباته. سرکوبها و کشتار و دستگیری ها از فردا به شدت افزایش پیدا می کنه، رهبر تمام استراتژی هفته های آینده رو مشخص کرد – و تهدید هم کرد که اگه ادامه پیدا بکنه باز هم برمیگرده و حرفهاش رو صریح تر از این میزنه! (کما اینکه زمان بستن و قلع و قمع کردن روزنامه ها هم این کار رو کرد) این ناامیدیمه.
اما اون قسمتی که امیدوارم بهش مربوط به الان نیست. جامعه ما یک بلوغ اجتماعی بی نظیری رو از خودش بروز داد که به نظرم اصلاح طلب ها هم انتظارش رو نداشتند. مردم مثل همیشه غیرقابل پیش بینی بودند. این راه برگشت نداره. ما به هر حال در 22 خرداد به یک نقطه عطف رسیدیم. نقطه عطفی که در پروسه خیلی کند اصلاحات از صندوقهای رأی شاید هرگز بهش نمی رسیدیم یا خیلی دیر. اما من باور دارم حکومت ما مجبوره که این نقطه عطف رو بفهمه و باور کنه تا حداقل برای بقای خودش استراتژی هاش رو بازبینی کنه. اصلاح طلب ها هم همین طور. نقطه عطف، اثبات دیکتاتوری رهبری و حاکمیت بود. خیلی از کسانی که تا الان می خواستند به نحوی باور کنند که انقلاب منحرف نشده و هنوز "حفظ نظام" از نماز هم واجب تره، حالا می فهمند که مسایل با زمان امام تفاوت اساسی داره. امیدواری ام در جاییه که این ماجرا یک کاتالیزور برای تغییر اساسی (نه انقلاب که بدترین و پرهزینه ترین راهه) در ساختار حکومتی ما شده. شاید در طی 10-15 سال حتی بشه بهش رسید...
رهبر تکلیف خودش رو و تکلیف مردم رو معلوم کرد. مشروعیت، جمهوریت و اسلامیت نظام مخدوشه و دیگه حفظ نظام شعار درستی برای هیچ انقلابی صادقی نخواهد بود.

التهاب

2009-06-09T18:48:00.001+04:00

فکر کنم ایران این چند هفته آخر انتخابات چنان مزه آزادی بیان رو چشید که دیگه حاضر نباشه به راحتی از دست بدتش. هر چند که خیلی دروغ و هتاکی وتهمت و افترا و غیره هم بود. اما فکر کنم ویژگی رسانه باز و آزاد همین باشه. با این فرق که مال ما خیلی نصفه نیمه بود. یعنی به قول موسوی اگه در جای دیگه دنیا یکی بیاد توی تلویزیون آمار دروغ بده، فرداش هزار تا کانال دیگه هست که صداشون دربیاد و دستش رو رو کنند. اما خب در کل به نظرم خیلی انتخابات جالبی بود که چنین فضایی رو باز کرد.
خداییش خیلی حرفهایی که هیچ کس جرأت نمی کرد بزنه زده شد. خیلی برخوردهایی هم که هیچ کس جرأت نمی کرد داشته باشه، صورت گرفت. به نظرم شخصیت بی هراس و شجاع و در عین حال دلسوزی مثل کروبی خیلی خوب بود. راستش اینقدر احمدی نژاد داغون بوده کارهاش که حتی به نظر من حضور رضایی و استدلالاتش هم خیلی خوب بود. به نظرم مناظره دیشب بین رضایی و احمدی نژاد بسیار عالی و روشن کننده بود.
من که از ایران دورم. اما خب کماکان در التهابش قرار دارم و تا حد ممکن هم دنبال کردم. واقعاً دیگه این روزهای آخر جونم داره بالا میاد از شدت اضطراب. نمی دونم واقعاً چند درصد جداً می خواهند به احمدی نژاد رأی بدهند. وقتی اقشار غیرمذهبی بالا شهری رو هم می بینم که ازش طرفداری می کنند خیلی دلم می خواد حرفشون رو بشونم. اون روز توی بی بی سی فارسی با چند تا خانم سانتی مانتال و خیلی ژیگول خارج از کشور هم مصاحبه می کرد که می خواهند بهش رأی بدهند چون در سیاست بین المللی به ایران اقتدار بخشیده!!
خلاصه که فکر کنم الان حرف دهن و چشم و موبایل و ایمیل اکثر ایرانی ها الان لبریزه از انتخاباته.
خدا به خیر بگذرونه.

من و انتخابات

2009-05-20T18:04:00.000+04:00

یه حالت بی تابی پیدا کردم نسبت به انتخابات. مثل کسی که منتظر نتیجه کنکوره. بهش که فکر می کنم حال تهوع می گیرم. اخبار و چیزهایی هم که می خونم ناراحت ترم می کنه. احساس یأس هم می کنم، اما امیدکی هم ته دلم دارم. تازه امیدم هم مثل این نیست که حس کنم رتبه دو رقمی میارم یا نه، اینه که مثلاً توی تهران دانشگاه قبول میشم یا نه. یعنی موسوی برام مثل رتبه دورقمی نیست، مثل دانشگاه توی تهران رفتنه. اما نگرانم از احمدی نژاد و رأی آوردنش. یعنی یه جورهایی احساس می کنم قطعاً رأی میاره. یعنی مردم ما همچین آدمی رو می خوان. اکثر مردم حداقل این آدم رو می خوان. وقتی با بعضی نزدیکان که عوام هستند صحبت می کنم و می بینم صدا و سیما چطور موفق بوده و مغزشون رو پخته که خدمات این آقا چطوره، با خودم میگم خب واضحه که توی در و دهات دیگه مردم می پرستندش.
احساس می کنم حتی اگه مناظره مستقیم کاندیداها رو هم صدا و سیما می ذاشت که مردم عدد و رقم بشوند، باز هم حالیشون نمیشد و به همون سیب زمینی ای که بینشون پخش می کنه چشم می دوختند. همینه که دموکراسی زمینه اش فراهم نمیشه جز با رسانه آزاد. تا وقتی رسانه انحصاراً در دست قدرت باشه هر چی بخواد به خرد مردم میده و مردم هم در همون سطح می مونند. امکان نداره مردم ما بتونند با یک رسانه، ذره ای قدرت تحلیل شون رشد کنه. همچنان عقلشون به چشمون خواهد بود.
تصور اینکه 4 سال دیگه هم مملکت به دست این آدم باشه، برام غیرقابل تصوره! هر چند نزدیک به واقعیت. حتی این بار احساس می کنم اگه هیچ وقت هم تقلب نشده بوده، این دفعه با تقلب هم شده بالا میارنش.
اگه احمدی نژاد بیاد، به نظر من واقعاً باید فاتحه مردم و انتخابشون و مملکت رو خوند.

آیا پای استدلالیان چوبین بود ...؟!

2009-05-10T15:08:00.000+04:00

چند وقته که به شدت درگیر یک موضوع هستم. کماکان به اشکال مختلف هم وبلاگم رنگ این درگیری رو نشون میده. اون هم فاصله بین احساس و هیجان در دین و منطق و استدلاله. اونچه که مشاهده می کنم اینه که در تعلیم و تربیت و پرورش دینی ما در ایران یا حتی در تشیع یا حتی اسلام یا حتی ادیان الهی (راستش دقیق نمی دونم در کجا!!)، بیشتر پایه و اساس باورها احساس و هیجان بوده تا منطق و استدلال و عقل. شاید بگین که پس اون همه توی کتابهای معارف واسمون برهان ها رو بررسی می کردند و استدلال به خوردمون می دادند؛ اما عمیق تر که نگاه کنیم، می بینیم اونها هم به طور کلی هیچ کدوم به چالش کشیدن باورهامون نبود. بیشتر خوراک فکری ای بود که داده میشد و ما هم می پذیرفتیم. مثل بحثهای حوزوی نبود که همه چیز رو از پایه به هم بریزند و بر اساس استدلال دوباره بچینند. اما نکته اینه که در استدلال چقدر باید پیش رفت؟ منطق تعریفش چیه؟ آیا یک حوزه مشخص و تعریف شده رو می گن منطق که "استدلال منطقی" یک و تنها یک جواب بده؟ منظورم اینه که اگر ما بخواهیم ملاک اصلی رو عقل و منطق قرار بدهیم، آیا حتماً باید به نتیجه برسیم و اگر به نتیجه نرسیم یعنی حکم مورد بررسی غلطه و می تونیم کنار بذاریم؟ وزن عقل در دین چقدره؟ آیا تمام اجزای دین باید تعریف و تفسیر عقلانی داشته باشه؟
این هفته یه بحث مفصل با حاج آقا در مورد انگشتر عقیق داشتیم و اینکه همیشه ما شنیدیم که انگشتر عقیق دست کردن ثواب نماز رو بالا می بره و غیره و ما هم پذیرفتیم. کلیه مسلمونها هم این کار رو می کنند. وقتی رفته بودیم مشهد،یکی از همراهان می خواست برای یک کسی انگشتر عقیق یمن بگیره و اصرار هم بر یمنی بودنش بود. ما هم از این مغازه به اون مغازه دنبال عقیق یمن بودیم. عقیق یمن ظاهراً عسلیه. اگر بخوای سرخ باشه قیمتش می تونه تا 500 هزار تومن هم بالا بره! خب اینها من رو خیلی به فکر فرو برد. بیشتر شبیه پیاز اکّه در مکه بود. یعنی پولدارترها ثواب نمازشون بالاتره. خب، پس این با عقلم جور درنمیاد، پس به نظرم اشتباهه. از نظر من راه قبل از این نتیجه گیری، تحقیقه که آیا اصلاً چنین چیزی وجود داره یا تحریف در احادیثه. این نقطه اختلاف نظره. بعضی می گن همین جا که عقلت نتیجه خلاف گرفت، دیگه مشخصه که چنین چیزی وجود نداره. اما به نظر من این طوری دین یه چیز بی مرزی میشه. هر عقلی یه طور حکم می کنه. به نظر حاج آقا، با فرضیه های اولیه یکسان، تمامی عقل ها با روش منطقی باید به یک نتیجه برسند. من این رو هم نمی پذیرم. یعنی به نظر من با فرضیه های یکسان، اما اولویت های متفاوت، عقلها با استدلال منطقی می تونند به نتایج گوناگون برسند، کما اینکه در تمامی علوم و در تمامی تاریخ رسیده اند و لزوماً یک جواب درست وجود نداشته. اما وقتی بحث سر دینه، به نظر من خشک تره. چطوری میشه اینقدر به عقل بها داد و دین رو بر اون اساس تعریف کرد؟ یعنی مرز این استدلال تا کجاست؟ آیا عقل 1000 سال پیش با 1000 سال دیگه یکی خواهد بود؟ پس تکلیف دین چی میشه؟ دین به اون معنی ای که خدا میگه.
وقتی پایه تربیت دینی روی احساس و هیجان باشه، در این سن عقل و استدلال رو وارد کردن آدم رو به زانو در میاره...

بال احساس

2009-05-02T09:50:00.000+04:00

یه سری احساسات رو می تونم به جرأت بگم یادم رفته بود. می تونم به جرآت بگم حتی در واقعی بودنشون در قبل شک کرده بودم، می تونم به جرأت بگم فکر نمی کردم دوباره تجربه شون کنم.
قدم زدن روی بالهای ملائکه در حرم امام رضا (ع) تمام رو برگردوند و واقعی تر از واقعی بود، نه ساختگی، نه تلقینی ... واقعی واقعی. احساسی که فقط خودت می دونی که وجود داره و هیچ کس نمی تونه برات اثبات کنه و تو هم نمی تونی به کسی اثبات کنی.
امیدوار شدم در حالیکه در کمال یآس یا حتی بی تفاوتی بودم. در حالیکه اعتقاد به جوگرفتگی و ساختگی بودن احساس در محیط داشتم، "حقیقی" بودن یک "حس" رو با عمق وجود چشیدم، سرکشیدم و لذت بردم.
مکان با مکان فرق می کنه. گاهی صرفاً قدم گذاشتن در اون مکان خاص، سوا از اینکه تو که هستی و چه هستی، اون احساسات رو بهت میده. همین و بس.

طلبیده؟

2009-04-28T19:28:00.000+04:00

نشستم توی فرودگاه و منتظرم که برم سوار هواپیما بشم. دارم میام ایران که برم مشهد. این یک ماهی که این برنامه رو با خودم ریختم، دائم به مسأله "طلبیدن" از طرف امام فکر می کردم. با خودم فکر می کردم آیا واقعاً همچین مسأله ای درسته یا نه. یعنی من این سه ساله هیچ وقت تصمیم نگرفتم برم مشهد. بعد تصمیم گرفتم و حالا بلیط خریدم و دارم میرم. پس چه ربطی به طلبیدن داره؟ یکی همت می کنه و ماهی یه بار میره، یکی شاید ساکن شهر زیارتی هم باشه و مدتها زیارت نره. خلاصه که این یه ماهه با این مسأله نسبتاً درگیر بودم. حالا الان در حالیکه از گیت رد شدم و دارم به سمت تهران میرم (فکر کنم حداقل تهران طلبیده بوده!!) و بلیط قطار مشهدم هم توی کیفمه، در طی یک تلفن شک ایجاد شده واسم که آیا سفر مشهدم پیش خواهد رفت یا نه. یعنی من هدفم این بود که مامان بزرگم رو ببرم مشهد و الان فهمیدم مامان بزرگم مریض شده و واسه همین مطمئن نیستم سفرم عملی بشه یا نه. خلاصه که یه نیمچه تودهنی ای فعلاً از جانب امام رضا عنایت شده که خیلی هم به خود غره نشم. انگاری ممکنه مسأله ای به اسم "طلبیدن" وجود داشته باشه!!

روشهای حل مسأله خاورمیانه ای

2009-04-25T09:31:00.002+04:00

یکی از مسایلی که به نظر من باعث پیشرفت سریع تر غرب شده، توانایی حل مسأله در افراد است. به شکلی که از بچگی در مدرسه در آموزش و پرورش بچه، همواره شکل دهی این توانایی مورد توجه قرار داره. به این ترتیب فرد با وارد شدن در جامعه، خیلی وقتها به جای اینکه در برابر مشکلات هیجان مدار و بی منطق عمل کنه، توانایی رویارویی با مسأله و حلش رو داره. چیزی که در ایران اگر به مراکز مشاوره مراجعه بکنی، کلی بروشور و اطلاعات دارند که بهت بدهند، اما در سطح عموم جامعه، یعنی مدارس و خانواده، چنین چیزی اصلاً به طور عمومی وجود نداره.
حالا من این رو در سطح کلی تری در شرق یا کشورهای در حال پیشرفت می بینم. یعنی غرب به اون مرحله رسید که این تکنیک ها رو در جامعه نهادینه بکنه و لذا در سطح حکومتی هم افراد این توانایی رو در خود پرورش داده اند؛ در حالیکه نحوه رویارویی با مسأله در کشورهای در حال پیشرفت (شامل خاورمیانه) کاملاً متفاوته. این تفاوت شامل پنهان کردن، انکار کردن، دور زدن و هر چیز دیگه ای که منجر به حل "نشدن" مسأله میشه، وجود داره.
هفته پیش اتفاقی افتاد که به نظر من یک مثال خیلی خوب از این مشکل در خاورمیانه بود. یک نمایشگاهی به نام Cityscape وجود داره که مربوط به ساخت و ساز و املاک و ساختمان سازی است. امارات متحده هم که خدای این ماجراست و سالی یک بار در دبی و یک بار در ابوظبی برگزار میشد. پارسال نمایشگاه در ابوظبی طبیعتاً بسیار موفق بود. هم تعداد بازدیدکننده ها خیلی زیاد بود و هم معاملات بسیار زیادی صورت گرفت. برای همین روز یکی مونده به آخر، چهارشنبه، اعلام کردند که نمایشگاه جمعه هم ادامه خواهد داشت.
امسال با توجه به شرایط اقتصادی و وضعیت رکود، افتضاح بود. تعداد بازدیدها به شدت کم بود. سازنده های بزرگ دبی مثل اعمار و نخیل و امثالهم که دولت دبی هم محسوب میشن، اصلاً شرکت نکرده بودند، چون کلی از پروژه ها رو کنسل کرده اند و همین الانش هم به دولت ابوظبی بدهکارند. نمایشگاه اصلاً جونی نداشت. قرار بود چهارشنبه تموم بشه. ساعت یک ربع به هفت شب که ما تمام غرفه رو جمع کرده بودیم و داشتیم می بردیم بیرون گفتند که فرزند شیخ اعلام کرده که یک روز دیگه نمایشگاه ادامه داره. بماند که خب ملتی از جاهای دیگه دنیا اومده بودند و پرواز و هتلشون تغییر می کرد، این اعلام لحظه آخر و اون هم چنین کاری که به وضوح واسه "کم نیاوردن" بود، خیلی باعث جاخوردگی ما شد. در روزنامه ها هم همه جا نوشته بودند که با وجود وضعیت اقتصادی، استقبال بی نظیری از نمایشگاه صورت گرفت و ال و بل. به نظر من وقتی ما از بچگی یادگیری حل مسأله نداشته باشیم، شیخ هم بشیم و بالای حکومت بشینیم، ترجیه می دیم انکار کنیم، دروغ هم بگیم، اما مشکل رو نپذیریم که مجبور شیم حلش کنیم.
این به وضوح در رفتارهای دیگه حکومت اینجا هم واضحه. مثلاً اینکه رسانه ها به شدت بسته اند (به بدی ایران) و کسی جرأت نداره واقعیت های تلخ رو بنویسه. در همین راستا دولت دبی دو سه هفته پیش اعلام کرده که هر کی از وضعیت اقتصادی دبی بد بنویسه، 5 ملیون درهم جریمه میشه!!! به این میگن حل مسأله و دموکراسی.
من خیلی به این مسأله فکر کردم. ما تا وقتی یه جامعه آزاد و باز مدنی نداشته باشیم، که افراد بدونند مورد انتقاد قرار می گیرند و خودشون هم حق انتقاد خواهند داشت، بالاجبار عقب خواهیم موند. چون وسیله وجود داره برای حل نکردن مسأله. اگر در جامعه دموکراسی وجود داشته باشه و افراد پاسخگو باشند و کسی نتونه مسایل رو دور بزنه، به ناچار باید باهاشون روبرو بشه و حلشون هم بکنه.

دین آبا و اجداد (2)

2009-04-20T12:27:00.001+04:00

در راستای پست قبلی و بحثهایی هم که خورده و ریزه با این و اون داشتم، بیشتر و بیشتر به این می رسم که واقعاً دین من دین آباء و اجدادم هست. یعنی در حدی که مثلاً من "می دونم" که در دینم نماز جمعه اهمیت خیلی زیادی داره (اگه نگم واجبه). اما صرفاً چون در تربیت خانوادگی ام یا بعبارتی "عادت" خانوادگی نماز جمعه رفتن وجود نداشته، من چنین کاری انجام نمی دهم. یا یه مثال بزرگتر اینکه من در خانواده ام غیبت کردن خیلی عادی بوده. یعنی اگر مثلاً من غیبت می کردم، کسی قرمز و سرخ نمی شد که چه گناه کبیره ای دارم انجام می دهم. در حالیکه می دونیم غیبت بدتر از زنا هست و اگر زبونم لال من از زنا حرف می زدم قطعاً همه قرمز و سرخ می شدند. اما صرفا ًچون "عادت" خانوادگی غیبت رو پذیرا بوده، با وجود علم من در قبحش در دین من بر عادت خودم هستم. همین رو میشه ادامه داد در مورد انواع باید و نبایدهایی که در زندگی دارم، از حجاب و نماز و روزه و مشروب نخوردن و نداشتن مجالس "خاصه" و الی آخر.
خب! حداقل سعی می کنم که بپذیرم و توجیه نکنم. اما خب بعدش چی؟ اینها هیچ کدوم (بر فرض درست بودنشون) از من پذیرفته هست؟ یعنی دوست دارم بدونم فرق من با اون کسانی که توی قرآن اونقدر تقبیح شده اند بر اینکه بر دین آباء و اجدادشون هستند چیه؟ آیا من باید روش خودم رو در زندگی عوض کنم؟ چنین چیزی میشه گفت غیرممکنه. مثلاً بنده نمی تونم غذاهایی که می خورم یا زبانی که صحبت می کنم رو تغییر بدهم، چون اینها همه در "عادت" خانوادگی و تربیت من بوده. دینم هم همین طوره. از روی عادت خانوادگی و تربیته. الان هم برم در مورد ادیان دیگه یاد بگیرم، باز همواره اون بایاس همیشگی "برتری اسلام بر سایر ادیان" در ذهنم هست. اصلاً مقایسه دین رو که بی خیال. اونقدر در ذهنم حک شده که اسلام بهترین دینه که نمی تونم به بقیه ادیان فکر کنم. بیا مسایل روزمره رو بچسب. فرض کن که اعتقادات پایه ای مثلاً یه پایه ای داره، زندگی دینی هر روزه من چی؟ پایه اش کدومه؟ همون عادتها؟؟!! خیلی سخته پذیرفتن این واقعیت. خیلی سخته پذیرفتن اینکه این همه تعصب و عقاید سفت و سخت سر دینم همه از روی عادته، نه انتخاب، نه عقل و منطق. جالبیش اینه که آنچه که از کودکی، توی خونه و مدرسه، هم سعی شده برام مقایسه و نهایتاً توجیه بشه که دین من برتره و عقاید من از بقیه عقاید درست تر!! همه از زبان اشخاصی بوده که با من هم عقیده بوده اند.
...
احساس خطر می کنم و کمی هم تهی بودن. هیچ کس می دونه اسلام در مورد تربیت فرزند چی میگه؟ آیا اسلام میگه به بچه هاتون اسلام یاد بدین یا میگه روش استدلال عقلی و منطقی یاد بدین تا بعداً انتخاب کنه. اگه بدونم روش "تربیت اسلامی" من همونی بوده که خدا می خواسته و توی اسلام گفته، حداقل می گم خیلی خب! الان همون جایی هستم که باید می بودم – بدون اینکه بدونم چرا هستم! و خب بنده هم در مورد بچه ام همین کار رو می کنم. اما عقلم نمی پذیره و ...
سخته. خیلی سخته ...

دین آبا و اجداد

2009-04-11T11:13:00.000+04:00

به نظر شما آیا ما جزو کسانی خواهیم بود که داریم به دین آبا و اجداد خودمون عمل می کنیم؟ یعنی توی قرآن این همه مثالهایی زده شده از مشرکین که به پیامبران می گفتند ما بر دین و آیین پدران خودمون هستیم، یه جورهایی به خود ما هم نمی خوره؟
آیا در تربیت، پدر و مادر باید دین خودشون رو به فرزند منتقل کنند یا به صورت واقع گرایانه واقعیت های مکاتب مختلف فکری رو به اون معرفی کنند تا اینکه وقتی به سن تشخیص رسید خودش بتونه انتخاب کنه؟
آیا میشه به گزینش مکتب فکری مثل شغل در آینده نگاه کرد؟ یعنی مثلاً ما درست نمی دونیم که والدین از کودکی شغلی رو به بچه تحمیل کنند و بگن تو باید دکتر شی. حالا آیا در مورد دین هم ممکنه چنین چیزی درست باشه که به بچه ای که قدرت انتخاب نداره و چیزی که تو میگی رو دربست می پذیره، باور خودت رو تحمیل کنی و باورهای دیگه رو هم بهش معرفی نکنی؟
آیا خداوند دین ما رو از ما می پذیره یا دین ما عادتی هست که ما از کودکی کردیم و الان هم ادامه می دهیم، بدون اعتقادات واقعی قلبی؟ آیا ما مسیر درست رو اومدیم و پدران و مادران ما در مورد ما مسیر درست رو انتخاب کرده اند و آیا ما هم باید همین مسیر رو برای فرزندانمون بریم؟
آیا در اسلام توصیه شده که ما اسلام رو به فرزندانمون یاد بدهیم؟ کدام دین و آیین پذیرفته شده است؟
من جواب اینها رو ندارم...

Midlife Crisis

2009-03-28T10:57:00.000+04:00

یه برهه هایی از زندگی هست که آدم رو افکار پیچیده و گره افتاده سرتاسر آدم رو می گیره. فکر به مسیر زندگی و اینکه آدم از کجا اومده و به کجا میره و آخرش توی چه مسیری قرار داره و چقدر اصلاً در همین زندگی هدفمند داره جلو می ره. خودش رو زیر سوال می بره و عملکردهاش و تصمیم هاش رو. بعضاً حتی دچار افسردگی میشه و افسوس می خوره به موقعیت هایی که از دست داده و توانایی هایی که دیگه به دست نمیاد و اشتباهات و.... خارجی ها به این میگن Midlife Crisis. فکرکنم زمان عادی شروعش زود زود، از 40-45 سالگی به بعد باشه. بنده در 28 سالگی کماکان دچار این افکارم. و واقعیتش به خودم حق میدهم. یعنی می بینم که واقعاً انگار هدف خاصی رو پیش رو ندارم و هر روز رو دارم زندگی می کنم و می گذرونم چون زنده ام. اگه مرده بودم هم انگاری خیلی برام فرقی نمی کرد. خدا رو خیلی شاکرم به خاطر نعمتهایی که دارم، اما می بینم که انگیزه و هدف و برنامه خاصی پیش روی خودم ندارم. حتی انگیزه و احساس شور برای رشد و موقعیت برتر و غیره. شاید یه مقداریش به خاطر شرایط رکود این زمان باشه که باعث می شه آدم به همونی که داره خیلی راضی و قانع و خوشحال باشه که شرایطش بدتر نیست. اما باز یه ذره عمیق تر که نگاه می کنم و فکر می کنم که مثلاً 2 سال دیگه که رکود تموم شده برنامه ام چیه؟ راستش پارسال همین موقع ها یه سری برنامه ها واسه خودم داشتم. احساسش رو هم داشتم. الان دیگه اون احساس رو ندارم. یه ذره احساس می کنم پیر شده ام. احساس می کنم یه عالم کار هست که می خواهم توی عمرم بکنم که دیگه فرصتش رو ندارم. موقعیت های زندگیم انگار اجازه نده – یا این طوری توجیهش کنم حداقل! چند ساله که می خوام برم یه زبان سوم یاد بگیرم. برم نقاشی کنم، برم یه ذره توی طبیعت... طبیعت... طبیعت... شاید اصلاً اصلش همینه. این دور شدن از طبیعت و تشنگی برای چهار تا چمن سبز دیدن و دائم توی این زندگی "بلند" و "بالا" بودن، روحم رو خسته کرده....
بی خیال حرفهای صد من یه غاز من...

2009-03-21T22:03:00.000+04:00

1) سبزی پلو (بدون سبزی خشک فلذا به اجبار با سبزی تازه!) به همراه ماهی درست و خورده شد.
2) سفره هفت سین، شامل ماهی و سبزه (عناصری که سخت به دست میان و رنگ و لعاب اصلی سفره رو دارند) و بر روی پارچه ترمه اصیل ایرانی (که اتفاقاً سفره عقد هم بود!) چیده شد.
3) تخم مرغ سفره هفت سین (با یک ساعت تأخیر بعد از سال تحویل) رنگ و بر سر سفره گذاشته شد.
4) سال به همراه شمارش معکوس ساعت و توپ و آهنگ سال نو (به لطف کانال های لس آنجلسی) تحویل گرفته شد!
5) خوش گذرونی شب سال نو کمال و تمام در یک فضای زیبا و اتفاقاٌ سبز و پرگل، دو نفره و رمانتيک انجام شد.
6) عید دیدنی تمامی فامیل در شهر (دو عدد) انجام شد.

نتیجه: پروژه عید با موفقیت (ظرف دو روز فشرده در تعطیلی جمعه و شنبه آخر هفته) تکمیل شد.

عیدتون مبارک.
بعدالتحریر. قدر عید نوروزهای ایران رو بدونین.

Feeling blessed

2009-03-10T15:34:00.001+04:00

هر روز که صبح لباسم رو می پوشم، بدو بدو حاضر میشم، سوار ماشین میشم و به سمت کار می شتابم، هر شب که خسته، اما خوشحال از سر کار سوار ماشین میشم و برمی گردم خونه، احساس می کنم I’m blessed! احساس می کنم در این روزهای سختی که افراد دسته جمعی کار از دست می دهند و فقط می خواهند کار داشته باشند، چقدر خوشبختم که کار دارم، روزهام رو در حسرت و نگرانی و اضطراب بیکاری نمی گذرونم، نگرانی بزرگ اقتصادی ندارم، اگر کمی هم ناراحت باشم که افزایش حقوق نداشته ام یا پاداشی که یک سال براش دویدم رو نگرفتم، اما کلی خوشحالم که کارم رو از دست نداده ام و شرکتم ورشکست نشده.
هر بار که با تنبلی و خستگی و بی حوصلگی به سمت فروشگاه میرم و کالسکه خرید رو از یه ردیف به ردیف دیگه می برم و خرید خونه می کنم، خدا رو شکر می کنم که هنوز توان خرید مایحتاجم رو دارم بدون اینکه نگران این باشم چقدر موجودی حسابم پایین میاد. به این همه مواد موجود در فروشگاه که نگاه می کنم I feel blessed که این همه امکانات در اختیارم هست، در حالیکه مردم در خیلی جاهای دنیا (در حال حاضر حتی جاهای خیلی خوب دنیا) به این راحتی نمی تونند خرید کنند!
هر بار که از سر کار با عجله میرم که به کلوپ ورزشی ام برسم و یه کلاس مورد علاقه ام رو از دست ندهم یا خودم ورزشی که دوست دارم رو انجام بدهم در محیطی که برام لذت بخش و دوست داشتنیه (و مزیت این رو داره که برای خانومها بخش جدا داشته باشه) بی نهایت خدا رو شاکرم که در چنین شرایط بحرانی ای که افراد نگرانی نیازهای اولیه زندگیشون رو دارند، من هنوز قدرت این رو دارم که زندگی مرفه و آرامی داشته باشم و به سلامتی و ورزشم هم برسم.
هر بار که ...
اینقدر دور و برم نعمت و آرامش و سلامتی و همه چیز ریخته که بخواهم اسم ببرم و بگم که به خاطر هر کدومش چقدر I feel blessed! از یه پست و دو پست خیلی می گذره.
خداوندا! شکرت. ما رو بنده لایقی برای این همه نعمت بی پایان قرار بده.
بعدالتحریر. در شرایط سخت آدم آگاه تر میشه به اینکه چقدر می تونسته مورد آسیب و خطر قرار بگیره و مصون مونده. وگرنه تمام این نعمتها قبلاً هم بوده ....

هویت من و دیگر هیچ

2009-03-02T18:20:00.003+04:00

سلمان یه نکته ای توی وبلاگش نوشته که به نظر من ارزش فکر کردن داره. حالا من به اون شوری ای که نوشته رو قبول ندارم که مسایلی که قبولش داریم و درگیرش می شیم جزو "هویت"مون میشه، اما خب خیلی زیاد می بینم که تعصب روی یک باور باعث میشه که جای بحث در مورد یک موضوع کلا حذف میشه. اگر واقعاً اون موضوع به شکلی که سلمان گفته مثل هویت یک فرد باشه (مثل اعتقادات مذهبی، جهت گیری های سیاسی، انقلابی بودن، ...) دیگه نمیشه با کسی که اون هویت رو پیدا کرده وارد بحث منطقی شد. در بهترین حالت میشه وارد بحث شد، اما نمیشه ازش به شکل منطقی خارج شد. یعنی با استدلال به این برسه که در یک زمینه ای بدون اطلاع طرفداری می کنه یا دلایل کافی ارائه بدی که استدلالاتش کافی، نادرست یا نادقیقه. در اون صورت، باز در بهترین حالت، فوقش اونه که سعی کنه بگه این یه بخشی از ماجراست یا یک واقعیت مربوط به اون موضوع رو رد کنه. من در مورد بحثهای سیاسی و انقلابی خیلی این رو دیدم. اصولاً به همین دلیل سعی کردم از حتی طرح موضوع در حضور این افراد دوری کنم. چون جز به دعوا و ناراحتی ختم نمیشه. مثلاً یه مورد بود که طرف من طرفدار انقلاب بود تصریح می کنم که من هم هستم. اون هم عملاً می دونست که من هم هستم. اما من صرفاً جهت بحث و ارزیابی اینکه اگر انقلاب نمیشد آیا شرایط ما بدتر بود یا بهتر، موضوع رو طرح کردم. نهایتاً با برچسب اینکه چه خونهایی رو ضایع کرده ام و صدام از جای گرم بلند میشه و از چیزی که اطلاع ندارم و درش نبودم دارم حرف می زنم و اتهامات مشابه (و مشخصاً کاملاً منطقی و استدلالی!!!) بحث خاتمه پیدا کرد.
اگر هر کدوم از ما سعی کنیم حداقل واسه خودمون، انگشت بذاریم روی اون چیزی که هویت مون شده و به خودمون اجازه بدهیم که مورد تشکیک، حمله یا رد قرار بگیره، فکر می کنم باورهامون درست تر و قوی تر بشه. اگر باوری اشتباهه، اون قدر شهامتش رو داشته باشیم که این رو بپذیریم و اگر درسته، با به چالش کشیدن و محک زدنش، کامل قبولش کنیم.
در این موضوع بحث زیاد دارم....

یه وبلاگ خالی

2009-02-24T16:28:00.001+04:00

علل خالی بودن یک وبلاگ:
1- آدم حال و حوصله نوشتن نداره
2- آدم خیلی کار داره و وقت نوشتن نداره
3- آدم وقت داره اما داره جاهای دیگه می نویسه و دیگه به وبلاگش نمی رسه
4- آدم خواننده نداره و نهایتاً دست و دلش به نوشتن نمیره
5- آدم حرفی واسه گفتن نداره، هر چقدر هم زور بزنه حرفی نمیاد که بشه واسه همه زد
6- آدم حرف خیلی واسه گفتن داره، اما از خواننده هاش می ترسه که حرفهاش رو بخونند
7- آدم ...
پیدا کنید پرتقال فروش را!

توحید اینشتینی

2009-02-19T16:50:00.001+04:00

Nature shows us only the tail of the lion. But I do not doubt that the lion belongs to it even though he cannot at once reveal himself because of his enormous size.

فمعکم معکم؟ این است سوال ما

2009-02-16T18:01:00.001+04:00

ترکیب اربعین و تولد و سالگرد ازدواج چی میشه؟ هیچی! این میشه که همه شون همدیگه رو خنثی می کنند و مثل یه روز عادی میری سر کار و به زندگیت ادامه میدی. حالا برای اینکه یه ذره رنگ و لعاب مذهبی اش رو بالا ببری روسریت رو یه ذره با رگه های بیشتر سیاه می پوشی. اما ته دلت غرغر می کنی و دلت می خواست که یه روز حداقل عادی می بود که با خیال جمع یه برنامه کوچولویی واسه خودت بذاری. از طرفی هم با توجه به شرایط اقتصادی فعلی انگار خیلی هم بدت نمیاد که یه بهانه ای دستت می بود که دست به جیب نبری و پولش رو بذاری توی جیبت و واسه یه شام تو خونه برنامه بریزی. به هر حال هم که همه اینها مصادف با مریضی زوجین هم بوده و هیچ کدوم همچین حس و حال درست و حسابی یا معده و دستگاه گوارش درست و حسابی واسه غذای رستوران پنج ستاره ندارند. پس بذار بکوبنش سر اربعین امام حسین و اسمش رو بذارند عزاداری...
از فکرهام میام بیرون: فمعکم معکم لا مع غیرکم!!!!!
آره! معکم معکم! این طوری! این مدلی!
امام زمان جون راستی چرا نمیای ؟ وقتی یه همچین شیعه های کشته مرده و آماده و حاضری داری، پس چرا نمیای؟ حیف نیست خودت رو از وجود یارانی مثل ما محروم می کنی؟
تولدم و سالگرد ازدواجم مبارک. احتمالاً هم گور بابای اربعین –العیاذ بالله- ، مگه نه؟ تا جایی که دین مزاحم زندگی روزمره مون نباشه پایه شیم، امایه ذره اگه کیف و حالمون رو جابه جا کنه یا بی خیالش می شیم یا منت کش می کنیم پروردگار رو با این دینمون.

بعدالتحریر. به خودم هستم ها! از دست خودم شاکی ام. با نوشتن تمام اینها همچنان دلم میسوزه که یه برنامه واسه تولد وجود مبارک و سالگرد ازدواجم ندارم. ما اینیم. احتمالاً هم این باقی خواهیم بود، اگر بدتر از این نشیم. همین!

چشم زخم

2009-02-15T17:46:00.000+04:00

نمی دونم شما به چشم خوردن و چشم زدن و اینها اعتقاد دارین یا نه. من یه ذره دارم یه ذره ندارم. یعنی در حد همون چیزی که توی قرآن و آیه وأن یکاد اومده و پیامبر هم اشاره ای کرده اند اعتقاد دارم. فراتر از اون نه. اما یه وقتهایی میشه که می بینم یهویی همه چیز آدم زیر و رو میشه و به مشکل برمی خوره و مریضی پشت مریضی و مشکلات اقتصادی و هزار جور مشکل از ناکجا آباد در زندگی آدم درمیاد. شاید برخی آدمها بگن که به خاطر اعمال آدمه یا اینکه اصلاً هیچ ربطی نداره و بالاخره زندگی بالا و پایین داره و ... اما نمی دونم. وقتی همه چیز خوب و عالیه و بعد یهویی مریضی پشت مریضی و مشکلات پشت مشکلات میاد میگم نکنه یکی "چشم زده" از اون آبی هایی که وسطش یه چشمه! خب در این شرایط آدم صدقه می ذاره که دفع بلا بشه وغیره و ذلک. اما چیزی که در ذهن من باقی می مونه اینه که آدم آیا باید در مورد نعمتهای زندگیش صحبت کنه؟ یعنی اگر بر فرض چشم زدنی هم وجود داشته باشه لزوماً چشم بد نیست. خیلی ها میگن چشم می تونه آه کسی باشه که دلش یه چیزی از مال تو خواسته یا دلش سوخته یا حتی تعریفت رو کرده و به قول قدیمی ها باز ماشالله نگفته!! چه می دونم. اما من خودم به آیه فأمّا بنعمه ربّک فحدّث اعتقاد دارم. یعنی از روحیه ای که آدم فقط بد و بیراه به زندگی بگه و از بقیه هم فقط بد و بیراه و ناله بشنوه بیزارم. دلم می خواد چیزهای خوبی که توی زندگی دارم رو به همه بگم. از خوشبختی ها و خوشی ها و زیبایی های زندگیم. آیا به نظر شما این واقعاً باعث چشم خوردنه؟ آیا اصلاً هیچ کدوم اینها درسته؟ دلم می خواد یه ذره از این ارتباطات سر درمیاوردم.
بعضی ها که خیلی فراتر میرن و به سحر و جادو و فال و این خرافات هم اعتقاد دارند و میگن مثلاً یکی می خواد زندگیت به هم بریزه و روی اجاق نعل اسب گذاشته و از این چرت و پرتها که فکر کنم اتفاقاً توی جامعه ما کم هم نباشه. حتی دعا گرفتن و این چیزها که من بیشتر دورادور شنیدم و جهت شوخی و خنده و مزاح بوده. من به اینها اعتقاد ندارم. یعنی فکر می کنم دنیا قانونمندتر و خدا مهربون تر و عادل تر از اینی هست که بخواد روی این چیزها زندگی آدمها رو خراب کنه. می تونم بفهمم که اعمال خود آدم یا ناسپاسی ها باعث اثر وضعی روی زندگی آدم بشه و مشکلات و مریضی و فقر و غیره پیش بیاره. اما چشم و سحر و فال و جاد و رو فکر نمی کنم. هیچ کدوم اینها پایه اعتقادی و حدیثی هم داره اصلاً؟
والله اعلم

بدون شرح

2009-02-09T17:58:00.000+04:00

انتظارات و حقیات

2009-02-05T16:48:00.001+04:00

یه وقتهایی آدم باید انتظاراتش رو بر اساس زمانه تنظیم کنه و خیلی نذاره احساسات و آرزوهاش جولان بدهند. گاهی یه سری انتظارات به حق هم آدم داره که تحت یک شرایطی ممکن بود به سادگی همه شون برآورده بشه، اما تحت شرایط دیگه ای آدم مجبوره لال مونی بگیره و هیچی هم نگه....
منتها من این آدمش نیستم! وقتی احساس می کنم انتظار به جا و درستی دارم که حقمه، ولو اینکه زمانه و شرایط اقتضائیاتش متفاوت باشه، نمی تونم خیلی راحت و ساکت بشینم که حقم خورده بشه. خون خونم رو می خوره. صدام در نمیاد، اما جیگرم خون میشه. فکر کنم آخرش هم دوام نیارم و بی خیال شرایط و زمانه و موقعیت ها بکنم و بالاخره اعتراضم رو به عدم رعایت حقم اعلام کنم. این حداقل حقمه دیگه، درسته؟

Going back home!

2009-01-31T15:54:00.000+04:00

"مسافرین محترم پرواز ... به مقصد ... لطفاً جهت آماده شدن برای پرواز به گیت ... مراجعه فرمایند ..."
صدای خانومه توی بلندگوی گوشم هم می پیچه. نشستم توی فرودگاه. همین طور اشکهام رو پاک می کنم. بغض گلوم داره خفه ام می کنه. چرا این طوری شدم؟ مگه اولین بارمه دارم جدا میشم؟ مگه بار اولمه که میام ایران و برمی گردم سر خونه و زندگیم؟ چرا اینقدر دلم سنگینه؟ چرا اشکهام بند نمیاد؟ چرا مثل دختر لوسها شده ام که نمی تونند با مامان و باباشون خداحافظی کنند؟ شاید ضعیف شده ام. حتماً همینه. مال عمله. ضعیفم. طولانی نشستن هم اذیتم کرده. بخیه هام هم که درد می کنه. این لپ تاپ لعنتی رو هم که باید حمالی کنم. همین طور دارم با خودم کلنجار میرم. پروازم رو جلو هم انداختم. دلم برای مَردم تنگ شده. دلم براش ضعف میره. اما چرا نمی تونم دل بکنم؟ چرا اینقدر سخت خداحافظی می کنم؟ من که دارم میرم به حاج آقام که دوریش اینقدر اذیتم کردم می رسم. پس چرا این طوریم؟ انگار یکی دستش رو انداخته دور گردنم و داره خفه ام می کنه. از مامان که جدا میشم بغض نمی ذاره درست و حسابی خداحافظی کنم. دستی تکون می دهم و روم رو این وری می کنم که اشکهام رو نبینه.
وای خدا! چرا اینقدر گرمه اینجا. دارم خفه میشم. عرق از پشونیم میاد پایین و یه پنجه ای هم به چشام میکشه و با اشکم قاطی میشه. زندگی هامون سرتاسر شده وصل شدن ها و جدا شدن ها. این دنیای دوروزه بی ارزش رو ببین... دیگه طولانی ایران نمیام. هر وقت طولانی می مونم این طوری میشم. هر چند که انتخابی نداشتم و به محض اینکه سرپاشدم به یک هفته ختمش کردم و دارم برمی گردم، اما انگار یه هفته هم طولانیه... خیـــــــلی طولانی.

گزارش

2009-01-26T17:41:00.000+04:00

خب. از شر این مریضی عجیب مذکور در پایین خلاص شدیم. سنگ صفرا بود و شنبه ای عمل کردم و کیسه صفرام رو درآوردم. اومدم ایران این کار رو کردم. عمل هم از طریق لاپروسکوپی بود که شیکم آدم رو مثل گوسفند باد می کنند و سه جاش رو سولاخ می کنند، توش لوله و دوربین و چراغ و از این بند و بساط ها می فرستند و شئ مذکور رو می کنند می اندازند بیرون! شئ مذکور رو واسم توی الکل نگه داشته بودند. خیلی بی ریخت بود.
فعلاً در دوره نقاهت به سر می برم. هر چند که به هر حال نسبت به عمل باز خیلی حالم بهتره. خلاصه که علیکم بلاپراسکوپی اگر نیاز به عمل پیدا کردین. البته بماند که حمله های درد ناشی از گاز باقی مانده در بدن که نفس رو می بره و کتف و گردن و شونه همه دچار اسپاسم می شن و آدم نعره می زنه و اطرافیان آدم هم از وحشت می میرند رو دست کم نگیرین، اما این تنها عوارضشه عملاً. چند روز آدم بتونه با این درد ناشی از گاز دست و پنجه نرم کنه در کل به نظر من خیلی بهتره.
خلاصه که واقعاً وقتی می گن تشخیص نصف درمانه، بیخود نمیگن. همین که می دونم دیگه دچار اون دردهای وحشتناک نمیشم خیلی خوشحالم.
فعلاً نمی تونم خیلی بشینم. در همین حد گزارش هم خوبه.

درد

2009-01-17T11:34:00.004+04:00

یه مریضی عجیبی رو دارم تجربه می کنم. یه حمله درد عجیب که از ناحیه سر دل شروع می شه و ظرف 5 ثانیه می پیچه توی کمرم و تمامی بالا تنه ام و کامل فلج ام می کنه و ظرف یک دقیقه اون قدر شدید میشه که نمی تونم حرکت کنم. فقط گریه می کنم و جیغ می زنم و به خودم می پیچم. یه ترکیبی از دل درد و کمردردی که در ناحیه قلنج هست. (قدیمی ها می گفتن قلنج کرده! فکر کنم همونه) و یه نفخ شدید و شکمم مثل سنگ میشه. نزدیک بیست دقیقه این درد شدید ادامه داره و با چای نبات و ماساژ دادن کمر کم کم تلاش می کنه که آروم بشه. اما بعد درد ادامه داره تا چند ساعت.
هیچ ارتباطی بین چیزهایی که خورده ام و بعد درد رو تجربه کردم پیدا نکردم. اولین بار اوائل نوامبر بود. توی رستوران نشسته بودم و سالاد و آب سیب خورده بودم. ظرف 5 ثانیه روی صندلی رستوران ولو شده بودم و گریه می کردم و به خودم می پیچیدم. اولین بار از ترس داشتم می مردم. فکر کردم مسموم شدم و دارم می میرم. بعد از اون هم ورم معده ام شروع شد که 6 هفته قرص خوردم و هنوز هم بهتری اون طوری نشده. بار دومش دوشنبه این هفته 12 شب بود که باقالی پلو خورده بودم. این روزها ترس داشتم که دوباره برگرده. با یه ذره دل درد نگران می شدم. در حالیکه فکر می کردم دوباره یه دو ماهی طول بکشه. اما حمله سوم دوباره دیشب بود و خیلی بد بود. آخر شب هم بالا آوردم (گلاب به روتون) اما بهتر نشدم و با دل درد شدید خوابیدم و تمام شب درد داشتم. تا صبح که دردم سبک تر بود.
با این جزئیات گفته ام که اگه کسی دور و برش همچین موردی دیده یا دکتره یه نظری ایده ای چیزی بده که خیلی وضع کمپلکسیه و بیچاره ام کرده. دکتر رفتن توی اینجا هیچ کمکی بهم نمی کنه. چون هیچ سوادی ندارند. هفته دیگه میام ایران و میرم دکتر. اما می ترسم توی همین یه هفته دوباره این طوری بشم.
بعدالتحریر. یکی می گفت به این میگن IBS -Irritable Bowel Syndrome . کسی در مورد این چیزی می دونه؟ هیچ خانوم دکتر یا آقای دکتری از اینجا رد می شه اینها رو بخونه یه کمکی به من بکنه؟ چیزهایی که آنلاین ازش خوندم خیلی به من نمی خورد.

...سر او را به خط نی رقم زد

2009-01-07T18:25:00.001+04:00

خوشا از دل نم اشکی فشاندن
به آبی آتش دل را نشاندن
خوشا زان عشقبازان یاد کردن
زبان را زخمه فریاد کردن
خوشا از نی خوشا از سر سرودن
خوشا نی نامه ای دیگر سرودن
نوای نی نوایی آتشین است
بگو از سر بگیرد دلنشین است
نوای نی، نوای بی نوایی است
هوای ناله هایش نینوایی است
نوای نی دوای هر دل تنگ
شفای خواب گل بیماری سنگ
قلم، تصویر جانکاهی است از نی
علم، تمثیل کوتاهی است از نی
خدا چون دست بر لوح و قلم زد
سر او را به خط نی رقم زد
دل نی ناله ها دارد از آن روز
از آن روز است نی را ناله پرسوز
چه رفت آن روز در اندیشه نی
که اینسان شد پریشان بیشه نی؟
سری سرمست شور و بیقراری
چو مجنون در هوای نی سواری
پر از عشق نیستان سینه او
غم غربت، غم دیرینه او
غم نی بند بند پیکر اوست
هوای آن نیستان در سر اوست
دلش را با غریبی آشنایی است
به هم اعضای او وصل از جدایی است
سرش بر نی، تنش در قعر گودال
ادب را گه الف گردید، گه دال
ره نی پیچ و خم بسیار دارد
نوایش زیر و بم بسیار دارد
سری بر نیزه ای منزل به منزل
به همراهش هزاران کاروان دل
چگونه پا ز گل بردارد اشتر
که با خود باری از سر دارد اشتر؟
گران باری به محمل بود بر نی
نه از سر، باری از دل بود بر نی
چو از جان پیش پای عشق سرداد
سرش بر نی، نوای عشق سرداد
به روی نیزه و شیرین زبانی!
عجب نبود زنی شکرفشانی
اگر نی پرده ای دیگر بخواند
نیستان را به آتش می کشاند
سزد گر چشمها در خون نشینند
چو دریا را به روز نیزه بینند
شگفتا بی سرو سامانی عشق!
به روی نیزه سرگردانی عشق!
زدست عشق در عالم هیاهوست
تمام فتنه ها زیر سر اوست

[قیصر امین پور]

یا قمر بنی هاشم

2009-01-06T08:12:00.006+04:00

مثل هر تاسوعا:
در حسرت آن کفی که از آب /برداشت، فرو فکند و بگذاشت
هر موج به یاد آن کف و چنگ /کوبد سر خویش را به هر سنگ
چون ماه به چارده برآید /دریا به گمان فراتر آید
ای بحر بهل خیال باطل /این ماه کجا و بوفضائل

2009

2009-01-04T11:00:00.000+04:00

2009 شروع شد. دیگه همین تعطیلات نیم بندی هم که داشتیم تموم شد و رفت تا عید فطر! توی ا یران باید بیشتر قدر تعطیلات دائمی هر از چند گاهی رو می دونستیم. چون سال نو 5شنبه بود و بعدش هم دو روز آخر هفته، سه روزی استراحت بود. کار خاصی نکردیم، اما خوش گذشت. صرف تعطیل بودن خودش خیلی باحاله.
همه سال نو رو به هم تبریک می گن. کلی ایمیل های کاری تبریک! احساس می کنم همه اش مسخره است. احساس می کنم پشت همه این تبریکات یه اضطرابی نهفته است. سال 2009 سال آسون و جالبی نخواهد بود. به خصوص برای ما که رکود دیر به اینجا خورد و تازه امسال مشخص میشه که وضعیت بیزنس ها چطوری بشه. هیچ نوع حس سال نویی چیزی وجود نداره، عمدتاً به نظر من ترس و نگرانی که کسی هم خیلی ازش الان حرفی نمی زنه مثل یه تابو، اما همه یه جورهایی خبر دارند.
دبی در یک حرکت کم نظیر (برای دبی، نه واسه بقیه جاها) تمام مراسم آتش بازی و جشن و سرور سال نو رو برای همدردی با غزه کنسل کرد. اول قرار بود تمامی جشن ها کنسل باشه، اما تمامی برنامه های بیرون کنسل شد. نمیشه هم گفت از بی پولی بوده، چون تازه 4شنبه اعلام شد که به هر حال همه خرج ها رو کرده بودند. نسبت به دبی که همیشه نگاهیش بیزنسی و پولیه به نظر من حرکت سمبلیک قشنگ و قابل تقدیری بود. کمترین کاری بود که میشه کرد. نرخ تماسهای تلفنی با فلسطین رو هم نصف کردند و به تمامی فلسطینی هایی که ویزاشون تمام شده بود اجازه دادند به هر میزان که می خواهند بمونند و هر تقاضای ورود به کشوری رو هم از فلسطین می پذیرند. اینها همه خوبه. اما خیلی فاصله داره با کافی. فقط اگر عربها متحد می شدند علیه اسرائیل، یه قدم فراتر برم، اگر کشورهای اسلامی این منطقه به همراه ایران متحد می شدند، آیا هیچ قدرت زورگو و مفت خور و خونخواری مثل اسرائیل می تونست وجود داشته باشه؟
ما را چه می شود؟ ....

محرم

2008-12-30T16:04:00.001+04:00

محرم شده. اما ... هیچ حس و حال و فضایی برای من وجود نداره. عاشورا رو تونستم مرخصی بگیرم. اما ناراحتم باز. باز هم خدا رو شکر که ما مزیت بودن در کشور اسلامی رو داریم که یه چهارتا عیدهای مشترک و ماه رمضون و اینها رو داریم. اما واقعاً یه طوریه که ماها که اینقدر با محرم عجین بودیم و نزدیک اینجا اینقدر حس محرومیته... البته خداییش کسی بخواد خودش قطعاً میره دنبال این چیزها و مراسم ها و غیره. اینجا هم خیلی هست حتماً. اما من همین که بخوام 7 شب توی ترافیک از این ور شهر برم اون ور شهر 9 شب به شامش هم نمی رسم. امتحان کرده ام قبلاً. دیگه ناامید شده ام.
هر کس که مراسمی رفت و یادی از امام حسین (ع) کرد برای ما هم دعا کنه.

عید غدیر مبارک

2008-12-17T09:25:00.003+04:00

عید همگی خیلی مبارک باشه. ای کاش یه ذره بیشتر توی حس عید می بودم و احساس می کردم. خیلی دوست دارم خطابه غدیر رو در این روز بخونم (حداقل سالی یه بار آدم این طوری می خونتش). به همه هم پیشنهاد می کنم بخونین. خیلی خیلی جالبه. اگه کسی خواست این لینکش: http://www.ghatreh.com/news/2706171.html

نذرهای خطبه غدیر هم خوب جواب میده. باور نمی کنین امتحان کنین. اینکه آدم نذر کنه خطبه رو بخونه، یا در جمع یا در خودش.

غرغر:
یعنی چه؟ هنوز برنگشته دوباره معده دردهای بدجورم شروع شد!!! یه وقت میگم نکنه مال آب اینجاست یا مال چیزیه که می خورم. این دو هفته ای که توی ایران خیلی معده ام خوب بود. اما می بینم که مال استرس کارمه. این چند شب هم تا آخر شب سر کار بودم. دیشب با اینکه قرار بود مهمون هم برامون بیاد تا 8:30 سر کار بودم و بعد هم از معده درد و خستگی نتونستم برم و رفتم خونه مثل سبزی ولو شدم جلوی تلویزیون و اینقدر نگاه کردم تا خوابم برد. تمام شب دل درد داشتم و صبح دیدم مچم هم درد گرفته. از دست خودم هم حرصم گرفته که چرا دو روزه به خودم اجازه دادم فشار کاری این طوری من رو از این رو به اون رو کنه. انگار نه انگار که دو هفته نیمچه استراحتی کردم. خیلی دلم می خواست یه ذره از بی خیالی و بی توجهی بعضی ها رو می تونستم توی خونم تزریق کنم.... شاید من زیادی مسؤولیت پذیرم.
یه مشکل هم اینه که معمولاً خب روزهای قبل از سفر رفتن خیلی پرکاره که مال من بود. روزهای بعد از برگشتن هم معمولاً پرکاره که باز مال من بود. الان تمام همکارهام برای کریسمس دارند می رن تعطیلات و کار اونها می افته روی دوش من که مضاعف کرده این ماجراها رو. الهی کریسمس همه مشتری هامون هم برن که دیگه هیچ کاری نباشه و بشینم بیکار در و دیوار رو نگاه کنم!

اول مهر و یاقوت و عشق و الی آخر

2008-12-13T20:50:00.001+04:00

نمی دونم چرا برگشتن به دنیای عادیم برام اضطراب آوره یه ذره. از اینکه فردا قراره برم سر کار. از اینکه احساس می کنم دوباره قراره استرس داشته باشم. من با معده دردهای زیادی دبی رو ترک کردم و رفتم ایران. با ورم معده شدید. در حالی که این دو هفته ای کامل خوب بودم. زندگی آرومی داشتم. از حاج آقام دور بودم اما چون شرایط اون هم خوب بود، خیلی آرامشم زیاد بود. وحشتناک دلتنگ شده بودم. اما خوشحال و آروم بودم. الان حس اول مهر رو دارم که فردا باید سر کار برم.
***
احساسات زیبایی رو از دیشب تجربه کردم. من 11 شب رسیدم از سفر. اون ساعت 4-5 صبح. 22 ساعت هم نخوابیده بود. وقتی بیدار شدم و حضورش رو احساس کردم انگار یک شربت شیرین از گلوم پایین می رفت. وقتی لمسش کردم احساس کردم روح به رگهام داره جاری میشه. احساسم وصف ناپذیر بود. ساعت 9 بیدار شدم و خودم رو کشتم تا ساعت 11 گذاشتم بخوابه. در حالیکه قند توی دلم آب شده بود. نیم ساعت فقط به صورتش خیره شده بودم و نگاهش می کردم و روح می گرفتم. نمی تونم احساسم رو وصف کنم. وجودش انگار مثل آبی که به یه تشنه در حال مرگ رسیده باشه...
اما سوغاتی گرفتم خفن! فکرش رو هم نمی کردم. اصلاً انتظار نداشتم. عطر خوشبویی که بویش شوکه کننده بود و کرم کنارش و کیفش و .... یه لاک پشت ریلکس کشنده که بهم خیره مونده. یه گردن بند و دست بند کار دست از این خرمهره باحال ها و اما ... یه گربند باور نکردنی. جواهر خریدن برای سوغات تا حالا توی کار ما نبوده. اما یه گردن بند قلب قرمز یاقوت از گرون ترین معادن یاقوت با طلای سفید. دهنم باز مونده بود. زیباییش توی جونم نشست. از لحظه ای که انداختم گردنم احساس می کنم دوباره حلقه دستم کردم...
هیچ چیز بالاتر از عشق نیست. خداوندا! بی نهایت از تو سپاسگزارم از این همه احساس. حس در یاقوت و سنگ قیمتی و اینها نیست. حس در عشقیه که در لحظه لحظه نگاههامون به هم هست. و باور نمی کنم که بعد از 8 سال این طور قلبهامون برای هم می تپه و بی تاب هم میشه و ...
وای! نمی تونم بگم. نمی تونم.... انگار هر لحظه دوباره عاشق می شم.

و در ادامه دماغ

2008-12-06T04:52:00.001+04:00

یک هفته است ایران بوده ام. در این طولانی ترین سفرم به ایران پس از مهاجرت، هیچ وقت روزها اینقدر کند نبوده و من هم منتظر تند بودنش نبوده ام! طبیعی هم هست. من مریضم. روزها سخت می گذره، منتظرم زودتر بگذره که حالم بهتر بشه. اما باز هم خیلی از سفرم راضی ام. حتی همین که با همین حال و روز داغون می تونم افرادی که دوستشون دارم رو ببینم خیلی خیلی خوبه. منتها این مشکل بی خوابی و اینها هم وجود داره دیگه. الان 4 صبحه و بنده دو ساعته که بیدارم. نفس نمی تونم بکشم. درد دارم و یک ساعت از این پهلو به اون پهلو شده ام. خیلی ها می پرسند هیجان داری گچ دماغت رو باز کنی ببینی چطوری شده؟ راستش اصلاً حتی بهش فکر نکرده ام. فقط روزشماری می کنم گچ دماغم رو باز کنم که یه ذره از این کلافگی و خستگی راحت شم. کلاً در کل پروسه هیجان خاصی نداشتم. دنبال عمل زیبایی نبودم که الان دنبال دماغ مارلین مانرو واسه خودم باشم! فقط می خواستم دماغم به راه راست هدایت بشه (چون قبلش به راه چپ هدایت شده بود!) همین. طبیعتاً هم الان هنوز کلافه این گچ و بخیه و نفس و ورم و کبودی ام. شاید وقتی واقعاً گچه باز بشه برام مهم هم بشه که چه ریختی شده.
یکی اون روزی می پرسید با مشکلات فلسفی مربوط به دماغ عمل کردن چه می کنی؟ گفتم 13 سال بهش فکر کردم و مشکلات فلسفی اش رو حل کردم که الان اینجا نشسته ام دیگه. گفت: نه با مشکلات فلسفی بقیه چه می کنی؟ گفتم هیچی! با آرامش تمام اظهار نظرات رو می شنوم و نظر شخص خودم رو هم میگم. بعضی ها خیلی راحت می گن عجب خبطی کردی. مگه دماغت چش بود؟ این چه مرضیه که در مردم افتاده!!! (همین مدلی ها) بعضی ها میگن، چقدر دیر این کار رو کردی. این چه دماغی بود ما این همه سال باید تحمل می کردیم؟ بعضی ها می گن اصلاً فرقی نکرده (حالا من نمی دونم از زیر گچ و کبودی و اینها چی رو میگن فرق نکرده!) حقیقتش اینه که دوست دارم نظر همه رو هم بشنوم. اصلاً هیچ کدومش ذره ای ناراحتی هم برام ایجاد نمی کنه. اونچه برام مهمه اینه که هر کی نظرش رو واقعاً بگه. وقتی باز شد جلوی روم نگه چقدر خوب شده و همچین که رفتم بگه چه سه نقطه ای زده به دماغش!!! خلاصه به عنوان جمع بندی: به طرز جالبی هیچ نوع مشکل فلسفی ای با خودم و بقیه در زمینه دماغ پیدا نکرده ام (هنوز حداقل). در کمال خوشحالی و خرسندی، سه شنبه عروسی هم دعوت شده ام و میرم. لباس هم تازه انتخاب کرده ام. (راستش آخرین بار که عروسی رفتم 3 سال پیش بود و اصلاً هیجان انتخاب لباس از یادم رفته بود!) فقط دلم می خواد حالم بهتر باشه که لذت ببرم. نه قیافه و کبودی و نظر بقیه و هیچی مهم نیست. فقط دوست دارم حالم خوب بشه و به هن هن نیفتم و بتونم لذت از جمع شدنها رو ببرم. چیزهایی که برای بقیه الان ساده و عادی و برای من امور متفاوت لذت بخش ....

جناب دماغ

2008-12-04T15:41:00.000+04:00

اااااه! چه احساسیه بعد از یک هفته با اینترنت دایال آپ، با دماغ کبود و صورت ورم کرده که انگار یه وزن دو تنی به صورتت وصل کردی، آنلاین بشی!! من که اصلاً فکر می کردم حتی مودم این لپ تاپ کار نکنه!
عمل کردنه راحت بود، پروسه روزهای بعدش رو نگو. روحیه خوب، همچنان از دهان نفس می کشیم، صبوری می کنیم، می ریم جلو.
بعد از 8 ماه اومده ام ایران. سخت بوده ها. دلم دیگه ضعف میرفته و خبر نداشته ام.
بسه. گردن کج و بالا نگه داشته شده... تا حالاش هم مرام گذاشتم زیادی نوشتم ها...

2008-11-23T17:36:00.004+04:00

دیدن بزرگترین آتش بازی تاریخ تجربه بسیار جالبی بود. پنج شنبه شب پروژه نخل (Palm Jumeira) دبی همزمان با بازگشایی هتل آتلانتیس، آتش بازی ای که 7 برابر المپیک پکن بود انجام شد. فوق العاده زیبا بود.

تردید

2008-11-15T09:02:00.000+04:00

وقتی انتخاب بین رفتن به مکه است و اگر هم جور نشد رفتن به ایران و عمل کردن دماغ یا رفتن به مالزی و گردش... دیگه اصلاً گزینه دیگه ای می مونه؟ یکی باید از من بپرسه که چرا باید خدا مکه من رو جور کنه؟ یعنی مثلاً عرفا اینها که میگن باید یه چیز توی قلبت باشه، بنده در برنامه زندگیم هم چند تا چیزه، چه برسه به قلبم!!! یعنی انگاری برام فرق نمی کنه، مکه نشد، میرم دماغم رو عمل می کنم، نشد میرم مالزی!!! جالبه که عذاب وجدان هم دارم. جالبه که لجم هم گرفته و جالب تر اینکه اصلاً واقعاً نمی دونم ناراحتم، خوشحالم، چیم!!

تصمیم مهم

2008-11-13T09:27:00.001+04:00

پایین شرکتش، منتظر بودم که با هم بریم ناهار. گفته بود چند دقیقه ای کار داره. رفتم توی لوازم التحریری یه چرخی بزنم و یه ذره عواطف سرکوب شده مربوط به خودکار رنگی و مدادهای خوشگل و آرزوهای بربادرفته مربوط به گواش و رنگ و کاغذ طراحی برای نقاشی رو ارضا کنم. همین طور که دور می زدم یهویی رسیدم به بخش سالنامه های سال 2009. چند تا کوچیک ترهاش رو برداشتم و ورق زدم. از اون خیلی خوشگل ها که دورکاغذهاش طلاییه و کاغذش هم خیلی سفته. جلدش هم خیلی خوشگل و سفت بود. یه دفعه خودم رو در برابر یه تصمیم خیلی مهم دیدم: آیا باید بپذیرم که دیگه از سال شمسی دور شده ام و باید diary ام با سال میلادی پیش بره یا همچنان باید اصرار بر سال شمسی داشته باشم؟ الان سیزده ساله که با هر نوروز، من یه سالنامه خوشگل برمی دارم به هدف اینکه شبها یه چیزی توش بنوشتم. یه دفتر خاطره مانند. قبلاً (حتی در سال کنکور) یه شب رو هم جا نمی انداختم. بدون استثنا هر شب. الان دفتر خاطرات سال آشنایی ام با حاج آقا شاید زیباترین و عجیب ترین یادگارها برام باشه... بعد از ازدواج کمرنگ تر شد. احساس عذاب وجدان از ننوشتن هم باعث نشد که خیلی مداوم بنویسم. ولی هنوز که سفر برم، حتماً هر شبش رو می نویسم. اینها رو گفتم که بگم این سالنامه/ دفتر خاطره یه تاریخچه طولانی در عمر من داره. و این همیشه یه طوری نانوشته حک شده بوده که این تغییر با نوروزه. از بعد از مهاجرت به دبی روزهای شمسی از دستم خارج شده اند. تولدها رو از دست می دهم (تاریخ تولد اطرافیانم از مهمترین مسایل مورد توجه منه)، تولد امام ها و روزهای تاریخی و غیره رو هم. علتش هم شاید اینه که چون خاطره نمی نویسم که ببینم چه روز شمسی وجود داره. تاریخ تولدها رو تمام عمرم به شمسی بلد بودم، میلادیش رو حتی نمی تونم حفظ کنم.
حالا اگه بخوام تصمیم بگیرم بپذیرم که سالم رو باید تغییر بدهم به سال میلادی و قبول کنم که گاهنامه شمسی از دستم خارج شده ... این برام سنگینه. یعنی فقط در حد یه سالنامه خوشگل خریدن نیست. یه مسأله فلسفیه برای من. باید خیلی بیش از این روش فکر کنم. نمی تونم بخرمش و بذارم یه گوشه ای که وسوسه ام بکنه. سالنامه دور طلایی سال 2009 رو می ذارم سرجاش. باید این مسأله فلسفی اول حل بشه.

PATHETIC

2008-11-10T19:38:00.001+04:00

I’m sick. I’m stupid. I’m dead tired and I don’t get off my stupid laptop and don’t close my Outlook and continue to work like an idiot!!! I’ve been traveling all around the country the whole day and sitting on my dead corpse, still answering my emails!! Can’t these wait until tomorrow?
I’m going crazy. I’m fully overloaded. I sit like a school girl crying over her homework, wiping off my stupid tears, feeling pathetic … PATHETIC. That’s what I am ….!

بی ملاحظه

2008-11-09T07:48:00.001+04:00

یه شب خیلی خوب و رمانتیک رو پیش رو داشتم. می خواستیم دو تایی بریم یه هتلی جایی یه شام خوب بخوریم. پیراهن نویی که واسه حاج آقا خریده بودیم رو اتو کردم. سر فرصت داشتم توی کمد لباسها رو جابه جا کردم تا انتخاب کنم چی بپوشم. پیراهن و شلوار سفیدم با سارافون کرم و روسری شیری – سفید. خوشحال بودم. سر شب هم بود و دیروقت نبود که بخواد دیر بشه. مشغول گپ زدن رفتیم بیرون و در حیاط رو باز کردم که بریم بیرون به سمت ماشین. همچین که پام رو گذاشتم توی حیاط یهویی یه عالمه آب از بالا خالی شد روی سرم. حول شده به بالا و پایین و این ور و اون ور نگاه می کردم. پشت سرمون دو تا خانوم انگلیسی بودند که این رو دیدند و داشتند می گفتند: oh that was gross! That was disgusting. It was beer! دستم رو بو کردم. بوی الکل حالم رو بهم زد. کم کم بوی الکل از مشروبی که روی زمین ریخته بود هم بلند شد. شوکه بودم. کارد می زدی خونم در نمی اومد. دلم می خواست میرفتم در تک تک خونه هایی که تراس داشت رو بزنم تا طرف رو پیدا کنم و یه چک بزنم توی گوشش. می تونستم کل شب رو خراب کنم و بی خیالش شم. سعی کردم آروم شم و منطقی. با خودم گفتم خب نجسه که نجسه. نمی خوام که نماز بخونم. رفتم بالا دستهام رو شستم و برگشتم پایین با همون لباس. اون شب دیگه شبی که باید می شد نشد...

بی قید

2008-11-07T09:00:00.001+04:00

بی قید بی قید، رهای رها. بدن خسته ام رو ول می کنم توی آب گرم و کف. یه دونه چراغ هم روشن نکردم. شمع روشن کردم. به جای چراغ همه شمع ها رو روشن کردم. در حموم هم باز. بذار باد کولر هم بیاد. بذار یخ بکنه اصلاً. پرده حموم رو هم نمی کشم. می خوام اصلاً همه جا خیس و کفی بشه. بذار آروم این بدن رو سم زدایی کنم. و ای کاش این روح رو ... با دست کفی ام حمله می کنم به پاکت پفک. گشنه ام خیلی. دلم می خواد بی قید پفک ها رو کفی کنم و خیس بذارم توی دهنم. موبایلم رو هم برده ام توی حموم. فوقش خیس می شه دیگه، نه؟ اس ام اس می زنم. زنگ می زنم. غمناک ترین و آرامترین آهنگ عمرم رو توی موبایلم گذاشته ام و باز و باز تکرارش می کنم. دوباره خودم رو توی آب ول می کنم. با کف ها بازی بازی می کنم. حباب از توش فوت می کنم. یه مشت دیگه چیپس می چپونم توی دهنم. پاهام داره از هم وامی ره. خسته. ای کاش می شد کندش گذاشتش کنار، بعد که خستگی اش تموم میشد دوباره وصلش کرد. ضربان قلبم میره بالا. آب سرد رو از اون بالا ول می کنم روی کله ام. یه لحظه فکر چارچوبها میاد توی ذهنم: آب حتماً با این پرده باز میپاشه بیرون. خنده ام می گیره از خودم. ول کن اینها رو! آب سرد می ریزه روی سرم، می ریزه توی پاکت پفک. لبخندم رو صورتم کش میاد. دست خیس رو زیر آب می کنم توی پاکت و یه مشت دیگه می خورم. حتی یه دونه که افتاده بود کف وان و گذاشته بودمش کنار و الان دیگه کامل خیس کشیده رو می کنم توی دهنم. چه لذتی داره! اصلاً هم بدمزه نیست تازه! آب رو وا می کنم بره و نشسته کله ام رو کفی می کنم وآب رو از بالا ول می دهم روی تنم. بهش می گن گربه شور. تنم شاید نیمه کفی باشه. مهم نیست. خیس میام بیرون و تمام کف حمام رو خیس می کنم. حوله ام رو می پیچم دورم. یه مشت دیگه پفک ...توی تاریکی، با نور شمع، با غمناک ترین آهنگ دنیا، بدون قید ... ای کاش میشد همه چارچوب ها رو اینقدر راحت شکست و اینقدر راحت ازش لذت برد...
بعدالتحریر. نه ره و نه رسم دارم، نه دل و نه دین، نه دنیا/ منم و حریف و کنجی و نوای بی‌نوایی....
همین طوری.

آشوب

2008-11-02T00:55:00.000+04:00

ذهنم آشوب است. حالم هم. دل و روده و جگرم هم. و همین طور مغزم و حوصله ام. به جنگ رفته ام. جنگ با خدا. جنگ با خودم. با احساساتم. احساساتم را بالا می اندازم، پایین می برم، دوباره بالا و دوباره پایین. مانند شعبده بازها، یا شاید مثل نقال هایی که با عصای مسخره شان دور آتش راه می روند و داستان می گویند و زیرک بازی در می آورند و... بی ربط می گویم، نه؟ آشوبم. ذهن و مغز و حوصله و احساسم... احساسم گم شده. احساسم در بین انبوهی از گره و پیچیدگی و بریدگی گم و گور شده. مثل کلاف کاموای مادربزرگها در یک کمد قدیمی لای هزاران کلاف دیگر. کلافه ام. آشوبم. به جنگ با خدا رفته ام. با او دعوا می کنم و از دستش عصبانی ام و حرص می خورم. بعد هم نگران می شوم از سکوت و بی محلی اش و بلاتکلیفی ام از احساسم. با خودم هم به جنگ رفته ام. از این همه احساس تودرتو گیج و منگم. خودم را و احساسم را در آهنگهای بلند و تند گم می کنم که نیندیشم و فکر نکنم. به هر چیزی میاویزم و پناه می گیرم که فقط به احساساتم نیندیشم که آشوب تر و گیج ترم می کند. نمی دانم چه احساسی دارم. خسته از جنگ با خودم به گوشه ای می افتم و به سختی و با مقاومت می اندیشم. من چه احساسی دارم؟ آیا امیدوارم؟ خوشحالم؟ نگرانم؟ آیا من واقعاً نگرانم؟ آیا می ترسم که نگران نباشم؟ نزدیک شد... احساسم خیلی شبیه ترس است... کمی هم نگرانی. اما ... آری نگرانی است. اما نگرانی اش مسخره است. نگرانی از اینکه شاید خوشحال باشم از این جنگ با خدا و جنگ او با من و شکست من. نگرانی ام از خوشحالی است و ترسم نیز. خیلی پیچیده است. خدا به جانم افتاده و بر رو حم پنجه می کشد. و باز احساس مرا پیچیده تر می کند. چرا به جنگ من آمده؟ این خدایی که سالها مرا فراموش کرده بود و حتی به من نمی اندیشید حال چرا با من چنین می کند؟ چرا به جان من افتاده؟ و راستش را بگویم. از جنگ و حتی شکست از او لذت می برم. انگار که ترس دارم، اما کمی هم خوشحالم. و باز هم این احساس مرا پیچیده تر و سخت تر و تلخ تر می کند.
اضطرابم توانم را از من ربوده. دل نگران و بیتابم. خیلی زیاد. خیلی سخت. و باز مثل همان که همیشه بوده ام این رنج روح، جسمم را به خود پیچیده و درد تمام اندامم را گرفته. و من... خسته، بی تاب، نگران و بلاتکلیف در گوشه ای ناتوان افتاده ام و به این جنگ و کشاکش خودم و احساسم و جسمم و خدایم می نگرم ... که کداممان پیروز می شویم. نگرانم مبادا باز هم ... من خدا را شکست دهم. آشوبم....

هوای تازه

2008-10-26T18:50:00.001+04:00

در خیالاتم زندگی عادی را تصور می کنم. وقتی که میشه بیرون رفت، هوای تازه رو روی پوست حس کرد، نفسی کشید و عرق نکرد. حتی اگه بخوام زیاده خواهی کنم، لحظه ای رو تصور می کنم که یه ذره پوستم دون دون میشه و یه سرمای ملسی به وجودم می شینه. هوایی که کم کم از 45 پایین اومده، حتی از 40 هم، حتی شروع کرده از 35 هم پایین تر اومدن. و من بی صبرانه هر صبح و ظهر و شب و دوباره صبح زود و شب دیروقت هم به دماسنج نگاه می کنم تا در خودم هیجان بهتر شدن هوا رو ایجاد کنم.
... و وقتی بالاخره اون شبی میاد که میری حصیرت رو برمیداری و می بری کنار ساحل، چسبیده به موجها می اندازی و زیر آسمون پرستاره دراز می کشی و حتی یه ستاره دنباله دار هم م بینی، یادآوری می کنی که زمان آرزو و خیال داره تموم میشه. می تونی حصیرت رو همیشه زیربغل داشته باشی و یه جا ولو شی. می تونی از ساختمون به ماشینت فرار نکنی و حتی یه ذره بیرون قدم بزنی. وسط روز هم که بری کنار دریا، درسته که برنزه میشی و یه ذره هم پوستت می سوزه، اما توی آب که میری می بینی دیگه آب داغ نیست. حتی یه ذره خنکه. حتی وقتی باد میاد یه کوچولو شاید بخوای به خودت اجازه بدی فکر کنی یخ کردی. ماهی ها هم بیشتر لب آب اند. حتی ماهی های بزرگتر و عجیب تر. از اون نقره ای هایی که دهن اره ای دارند. همچنین از اونهایی که کله شون تخته و دو تا چشم روی سرشون دارند. همه شون از لای پاهات درمیرن.
ذوق می کنی.... هوا داره خوب میشه. می تونی کم کم زندگی عادی رو شروع کنی.

بهانه

2008-10-18T17:49:00.000+04:00

این گوگل کروم مسخره باعث شد من دیگه خیلی سراغ وبلاگ نرم. خیلی مزیت ها داره برای کسی که به چیزمیزهای گوگل عادت داره، اما برای منی که کار فارسی با بلاگر دارم، گند زده به وضعیت وبلاگم. این از فونت داغونش، اون هم از اینکه لینکدونی ام رو چرت و پرت نشون می ده. آخرش هم نشد از شر این اکسپلورر خلاص شیم. البته خوش انصافم و کل تقصیر کوتاهی در نوشتن وبلاگ رو گردن گوگل کروم نمی اندازم. این دو سه هفته ای مجدداً بنده همکاری در مرخصی داشتم و کارهام 50 برابر بود. حاج آقا هم که از 48 ساعت حتی روزهای تعطیل متوسط 40 ساعت کار می کرد و بنده هم هم پا مشغول نیمه کار و نیمه ولگردی و علافی. حس وبلاگی نبود.
این هفته جایتکس و من از الان عزاش رو گرفتم. خیلی خیلی از نمایشگاه بدم میاد. از کمردرد و پادردش بگیر تا نصف شب خونه رسیدن و تا حمالی ها و جابه جایی ها و آدمهای عجق وجق و کارهای تل انبار شده و خروارها ایمیل جواب نداده و شب ایمیل زدن ها و ... خلاصه که ... چی بگم. کاره دیگه! رفتم گرون ترین کفش عمرم رو گرفته ببینم توی نمایشگاه افاقه (افاغه، عفاقه، عفاغه!!!) می کنه یا نه. غر زدن نداره بچه. می خوای بیزنس کنی این چیزها رو هم داره. خدا رو شکر تن سالم بهمون داده و زبون دراز و روی زیاد و اعتماد به نفس و انگلیسی خوب و هزارتا چیز دیگه که بتونیم از پس این کارها بربیایم.
دیروز رفتیم نی نی تازه به دنیا اومده (یه ماهه) یکی از دوستهامون رو دیدیم. عین جوجه بود. قلبش مثل گنجشک می زد. وقتی توی بغلم بود می خواست گریه ام بگیره. چه موجود معصوم و ناز و کوچولو و ضعیفی بود. همین نیم وجبی ببین فردا جلو مامان و باباش چه قدی علم کنه و فیس و ادایی بیاد و پشت سرشون حرف بزنه که واسم هیچ غلطی نکردن و ... این یه ماهه بیچاره مامان و باباش زندگی نکردندها! حالا 20 سال آینده با کرام الکاتبینه! این موجود به این ضعیفی و پاکی چطوری فردا به این هیولاهایی که آدم دور و برش می بینه تبدیل میشه؟ چه جوری یه گرگهایی مثل ماها میشه و پدر و مادر بدبخت رو میدره؟ پناه بر خدا....

مهاجرت از شرق به غرب به شرق

2008-10-06T18:04:00.005+04:00

مسأله مهاجرت یه مسأله ایه که از هر زوایه ای که بهش نگاه کنی، باز هزار جاش هست که تا وقتی توش نری و درگیرش نشی، نمی تونی خیلی چیزهاش رو درک کنی. تازه مهاجرین نسل دوم هم مسایل خاص خودشون رو دارند. توی دبی چون یه جمعیت عظیم خارجی (85 درصد جمعیت) وجود داره، این بحث یک بحث دائمیه.

نکته ای که خیلی وقتها ذهن من رو به خودش مشغول می کنه، رفتگان به اروپا و آمریکا و برگشتگان به شرق و خاور میانه است. این یک پدیده ایه که اینجا خیلی دیده میشه. کسانی که سالهای سال در غرب بوده اند، حتی به دنیا اومده اند و بزرگ هم شده اند، اما ریشه شون در شرق بوده و آخرش خواسته اند حداقل زندگی شرقی رو تجربه کنند. هم ایرانی، هم غیرایرانی. اکثر آدمهایی که برخورد کرده ام و دارم در موردشون صحبت می کنم مسلمونها هستند. خیلی برام جالبه که آدمهای زیادی رو می بینم که پروفایل های خیلی بالایی هم دارند، توی آمریکا و انگلیس مشغول به زندگی و کار بوده اند، اما احساس کرده اند که می خوان تجربه زندگی در یک کشور اسلامی رو داشته باشند، تجربه زندگی در فرهنگ نزدیک تر به ریشه شون. خیلی ها این تجربه رو در بچگی یا جوونی داشته اند، اما بعد از اینکه سالها در غرب بودند، انگاری که یه جورهایی خسته و دلزده بشن و بخوان برگردن.

برای ایرانی ها که طبیعتاً دبی مهد آمال و آرزوهاست. نزدیک به ایران، نزدیک به فرهنگ خودمون، موقعیت خیلی خوب کاری و از طرفی با آزادی های اجتماعی ای که در ایران وجود نداره.

مایی که مستقیم اومدیم دبی زندگی رو شروع کردیم اصلاً از نظر من یه جورهایی مهاجر محسوب نمی شیم. انگار که از ایران اصلاً خارج نشدیم! اینقدر که داریم کیفش رو می کنیم که نزدیکیم، می تونیم بریم و بیایم، ملت میرن و میان. ساعت هامون نزدیکه و هر وقت دلمون بخواد به هم زنگ می زنیم، فرهنگ محیط مون هم مسلمونه و ما به لحاظ فرهنگی خیلی نیازی به تلاش به آمیخته شدن با جامعه رو نداریم. برای همین اصلاً مشکلات عمده ای که مهاجرت به غرب ایجاد می کنه رو ذره ای هم تجربه نمی کنیم و این عالیه. حتی اینقدر لوس شدیم که وقتی دو هفته مثلاً میریم سفر اروپا احساس می کنیم چقدر سخت می گذره و چقدر بده که در یه محیط به این متفاوتی و مشکلی زندگی کرد (به خصوص به علت محدودیت ما برای غذای حلال خوردن و محدودیت پوششی من برای حجاب داشتن)

خلاصه این برگشت از غرب به شرق اینجا یه مسأله خیلی عمومی و زیادی هست که بسیار به چشم می خوره.

اینجا فقط طرح مسأله کردم. هیچ تحلیلی ندادم. شاید یه بار به تحلیل کوچیکی هم بپردازم.

جوزدگی انجام غیرمهمیات

2008-10-03T08:32:00.001+04:00

یه وقتهایی مسخره است. آدم کار مهمی توی دنیا انجام نمیده ها. اما همچین درگیر وسرگرم همون کار غیرمهم خودش می شه که واسش مهم جلوه می کنه. حالا این شاید خیلی هم بد نباشه، می گن طرف مسووله، وظیفه شناسه، متعهده. اما یه وقتهایی دیگه موضوع اینقدر مسخره میشه که آدم اون کار غیرمهمش آرامشش رو سلب می کنه. در حالیکه خودش هم اطلاع داره که مهم نیست. مثلاً می دونه که الان توی همین کار غیرمهمی که داره، یه سری امورات غیرمهم روزمره و جزئی ای هم وجود داره که اگه اونها نباشه که کلاً همین کار غیر مهم هم وجود نداره. ولی آدم اونقدر خودش رو مشغول کرده و جوزده شده که 5 صبح جمعه که تعطیلی اش هست هم خواب از چشماش ربوده میشه و به شکل مسخره ای به اون جزئیات غیرمهم فکر می کنه و در عین حال تا 6:30 صبح جون می کنه که فکر کار غیرمهمش رو از سرش بیرون کنه و کپه مرگش رو بذاره. می بینه نمیشه. خودش رو لعنت می کنه که چقدر غیرعادیه و میگه حالا بذار از توی موبایلم ایمیلم رو چک کنم ببینم که هیچ خبری نیست. اتفاقاً هم می بینه که یه چند تا خبر جزئی غیرمهم دیگه هم هست. طاقت نمیاره و میره می شینه پای لپ تاپش و تا وقتی همون کارهای جزئی غیرمهم رو انجام نده آروم نمی گیره. همین میشه که صبح نازنین جمعه که می تونسته از 6 تا 9 صبح رو بخوابه، مثل افراد مهم دنیا نخوابیده و کار کرده. با این فرق که کارش خیلی هم غیرمهم بوده ...

بعدالتحریر. در بالا پیدا کنید پرتقال فروش را؟!

بعداز بعدالتحریر. آیا اینها نشانه عدم سلامت روحی – روانی است یا نه، هیچ ربطی نداره؟

2008-09-30T18:21:00.002+04:00

عید همگی مبارک

Schindler's List

2008-09-24T19:02:00.001+04:00

دیدن یکی از زیباترین و تأثیرگزارترین فیلم های عمرم رو امروز تموم کردم. اول که یکی از آشنایان بهم دادش و گفت که فیلم سه ساعته سیاه و سفیده هیچ وقت فکر نمی کردم که ببینمش تا آخر. هر چند که وقتی گفت اسپیلبرگ اذعان داشته که این مهم ترین فیلم عمرش بوده، شاید تجدید نظری می کردم.
خیلی مختصر و مفید اینکه فیلم در زمان جنگ جهانی دوم هست و مربوط به نسل کشی و کشتار یهودی ها توسط نازی ها. در نگاه بدبینانه اولیه یک ایرانی، خیلی عادیه که آدم احساس کنه هالیوود خواسته باز یه جوری جنایات اسرائیل رو توجیه کنه. خداییش خیلی جاها از فیلم من نمی تونستم خودداری کنم از فکر به اینکه این عیناً عین بلایی هست که الان اسرائیل بر سر فلسطینی ها داره میاره.
فیلم در مورد یک مرد آلمانی هست که عملاً به بهانه راه انداختن کارخونه و کار صنعتی سعی می کنه نیروهای یهودی رو به کار بگیره در کارخونه و جونشون رو نجات بده.
فیلم خیلی زیباتر از اونیه که بخوام با توضیح دادن خرابش کنم. به لحاظ فیلم سازی و هنری که اصلاً یک چیز بی نهایت بدیع و عجیب غریبیه که حتی منی که از این چیزها سر در نمیارم هم میخ کوب شدم.
بحث یهودی و غیره بودنش اصلاً نبود. یه جاهایی از فیلم که همین طور گریه می کردم و اشک می ریختم، لحظه ای نمی تونستم فکر کنم این ها چه آیینی داشته اند. فکر کردن به اینکه بشر به یه جایی رسیده باشه که بتونه چنین جنایاتی بکنه ... دیوانه کننده بود.
موسیقی فیلم دقیقاً یه چیزی در قد و قواره خودش بود. از اون موقع دائم دارم پشت هم آهنگش رو می ذارم و گوش می دهم. فقط آدم با آهنگش می تونه ساعتها اشک بریزه.
اگه من رو می شناسین که می دونین خیلی اهل این طور عاطفی شدن ها نیستم. الان هم شلوغش نمی کنم. هر کی دستش به این فیلم رسید واجبه که ببینه.
البته شاید در مملکتی که رئیس جمهورش هولوکاست رو انکار می کنه، این فیلم غیرقانونی محسوب بشه ...

شطحیات قدریه

2008-09-21T05:00:00.001+04:00

گاهی آدم باید چشمهاش رو ببنده، اعتماد کنه و بدون اینکه پشتش رو نگاه کنه، خودش رو ول کنه عقب و بدونه که اون می گیرتش. نگهش می داره... نمی دونم یعنی چی ها! اما الان حسم اینه.

حیفه آدم توی شب قدر دم دم های سحر که دیگه داره خوابش می بره و از هر وسیله ای استفاده می کنه که فقط بیدار باشه که نمازش قضا نشه، از یه پست توی وبلاگش گذاشتن خودش رو محروم کنه، نه؟

راستی! شب قدر می تونه بدون مراسم هم باشه، بدون عزاداری و انواع روضه ها... ما کردیم، شد! توی مفاتیح هم نگاه کردیم دیدیم چیزی در این زمینه ها ننوشته، واسه همین با خیال راحت، وسط هال خونه مون سجاده انداختیم و در حالیکه حاج آقامون توی اتاق تخت خوابیده بود، واسه خودمون دعا خوندیم و دیدیم اه! میشه. مجبور نیستی خیلی غصه بخوری که مسجد ایرانی ها به افق ایران شب قدر میگیره، نه دبی و تلویزیون ایران هم که به افق خودش مراسح احیا داره و نه دبی !! واسه همین به راحتی بدون زور زدن بقیه بشین دعا کن. شاید حال و ثوابش هم کمتر نباشه و بعضاً ای بسا بیشتر باشه...

و البت که حاج آقا الان به من معترضه که مجبور بودی اینقدر زود پاشی که بهترین لحظات شب قدر که دم سحر هست رو بشینی بلاگی جای دعا و قرآن. به جاست. درست. اما خب دیگه من الان واقعاً هر چی زور بزنم دعا و عبادتم نمیاد راستش. فقط می خوام نمازم رو بخونم و برم بخوابم.

بعدالتحریر. حال کردین چه پست معنوی ای در معنوی ترین لحظات سال از خودم دروکردم؟ الان صاعقه ای چیزی از آسمون نزول در مغز سر بنده خواهد کرد... یاران التماس دعا. ما که فکر کنم هر چی امشب ریسیده بودیم با این پست پنبه شد!

و البت شرح حال

2008-09-09T15:40:00.000+04:00

یک عدد عدیده tender در دست داشته، اعصاب به هیچ وجه در دست نداشته، مشتری مزخرف وقت تلف کن نیز در دست داشته، کار زیاد زیاد خیلی در دست داشته و مجدداً اعصاب نداشته، بعضاً جون هم به علت روزه در دست نداشته، وقت و حال ورزش نیز در دست نداشته، مشغولیت این tender لعنتی به شدت در مخ داشته، خواب درست و حسابی نداشته، وقت کم واسه این tender داشته، وقت مناسب نداشته، همکاری همکاران گرام در دست نداشته، اما نیازش را داشته، ایضاً پروژه های زیاد افطاری در دست داشته، موفقیت زیادی در دست نداشته، اندک موفقیتی در نوع آشپزیش داشته، اما جای نگهداری در یخچال را نداشته، و ایضاً به وضوح مخ تیلیت داشته و وضعیت جالبی نداشته ...

ام.

رفتن

2008-09-03T09:24:00.001+04:00

- چی کار کنم بالاخره؟ دارم وقت رو از دست می دهم. باید توی ماه رمضون اقدام کنم.
- به چی فکر می کنی؟
- به پولش. خیلی گرونه.
- فقط پولشه یا چیز دیگه هم هست؟
- نه فقط و فقط پولشه.
- خب برو. مشکلی نیست. از پسش برمیایم.
از لحظه ای که صبح بهم گفت برو، دلم سنگین شده. قلبم لرزیده. دست و پام هم. انگاری تازه ترس گرفته تم. بی حوصله شده ام: اگر بشه چی؟
با دسته چک و پاسپورت اومدم بیرون. حتی چک پیش پرداخت رو نوشتم. زنگ می زنم به رئیس کاروان. بهم میگه که بیست درصد قیمت اضافه شده، سهمیه نداده اند، عربستان ال و بل... و هزار تا قصه حسین کرد شبستری... دست و دلم می لرزه باز. تنم مور مور میشه. دهنم خشک و گس میشه. زنگ می زنم.
- ببین باز گرونش کرده اند. شده فلان قدر.
- ...
- چی کار کنم به نظرت؟ میگه شاید بتونه اون اضافه هه رو رد کنه، شاید قسطی کنه....
- میخوای امشب یه حساب کتاب بکنیم بعد فردا تصمیم بگیری؟
- باشه.
پاسپورتم رو تا می کنم. دسته چک رو می بندم می ذارم توی کیفم. تا لب مرزش رو رفتم. از این یه تیکه بگذرم، شاید سهمیه بدهند، شاید بشه ویزا گرفت. شاید بشه رفت ... نمی دونم.
الله الله ... لبیک اللهم لبیک ...

رمضان کریم

2008-09-02T12:10:00.001+04:00

ماه رمضون همگی مبارک باشه.

The End

2008-08-29T02:23:00.001+04:00

امشب از آمستردام برگشته ام وین و فردا هم انشالله دوباره برمیگردم دبی. این چند روز خیلی دلم می خواست بنویسم. اصلاً نشد... یا نخواستم. نمی دونم! اینقدر خوب بود، اینقدر معرکه بود که اصلاً از عمرم حساب نشد. با یک همسری مثل حاج آقا و پایگی ما با هم کیفمون کوک بود. عین یه ماه عسل اساسی بود. من تمام مدت احساس یه ماه عسلی رو داشتم که سالها منتظرش بودم. واقعاً خوب و عالی بود. خیلی خوش گذشت. شاید یه بار از خود شهر و سنتها و اینهاشون بیشتر بگم.
اسمش بود از آمستردام دو ساعت راهه. من عملاً در به در 6 ساعت توی راه بودم. خیلی خسته شدم. با خودم فکر می کردم که ای کاش پروازم رو طوری می گرفتم که مستقیم بعدش پرواز به دبی بود. ولی وقتی شب رسیدم خونه و هیجان و ذوق زدگی بی نهایت نی نی خواهرم رو دیدم و خاله خاله کردن هاش و بالا پایین پریدن هاش، احساس کردم همین چند ساعت اضافه هم که اینجا باشم ارزشش رو داشت. دائم یه تیکه از قلبم یه جای دنیا جا می مونه. بعد از ماه عسل حاج آقا رو توی هلند جا گذاشتن و اومدن هم خیلی بهم فشار آورد. بعد هم برگشت به دبی و دور شدن از خانواده ام دوباره خیلی سخته. دوباره فکر دلتنگی های واسه خواهرم و بچه اش رو که می کنم ...
دنیا دو روزه. چقدر این دو روز در وصل و هجران به هم آمیخته شده. خدا رو شکر. خدا رو صدهزار مرتبه شکر که همه مون سالم و شادیم. هر جای دنیا که هستیم.
بعدالتحریر. این روزها توی آمستردام و شهرهای دور و برش که رفتیم دمای بالای 17 درجه ندیدیم. وین هم که خیلی دماش بالا رفت شد 25. من چطوری الان برگردم توی دمای 48-49 درجه؟ چقدر سعی کردم این دو هفته به این موضوع فکر نکنم. اما کم کم باید خودم رو برای این واقعیت آماده کنم. فقط 24 ساعت از تعطیلاتی که یک سال منتظرش میشم مونده... حیف. اما چقددددددددددددددر عالی بود و خوش گذشت.

از سرزمين لاله ها

2008-08-24T20:47:00.001+04:00

الان دو روزه که اومدیم هلند، آمستردام. دیدن حاج آقا بعد از یک هفته دوری خودش بهشت بود، دیگه در یه جایی مثل اینجا و توی یه هتل پنج ستاره خیلی باحال هم که نور علی نور.
خیلی شهر جالب و عجیب و متفاوتیه از جاهای دیگه. اولین چیز جالبش شاید میزان کانال ها و آبی باشه که در تمام قسمتهای شهر هستش و چیز بعدی هم دوچرخه. عملاً وسیله نقلیه اولیه واسه همه دوچرخه است و وسط کلی ماشین و قطار روی زمین (تِرام)، همین طور آدم پیاده و دوچرخه سواریه که می لوله. امروز که دوچرخه کرایه کردیم، من احساس می کردم وسط میدون انقلاب دارم دوچرخه سواری می کنم (به لحاظ شلوغی البته!) اصلاً نمی دونم چرا زیر ماشین و قطار و حتی دوچرخه های دیگه نمی رفتم. یعنی انگار اینقدر مسیرها و رفت و آمدها مشخص بود که خب زیر هیچ چیز نرفتم.
هوا سردتر از اونچه که انتظار داشتیم بود. از وین که سردتره. دائم با یه ژاکت این ور و اون ور می ریم. اما عملاً با دوچرخه سواری آدم گرم میشه و هوا هم محشر.
از ویژگی های هلند آزادی های خیلی زیادشه که ظاهراً جاهای دیگه اروپا هم در این حد آزادی نداره. مثلاً بیزنس فاحشگی کاملاً به صورت قانونی وجود داره و در یک منطقه ای به اسم منطقه چراغ قرمز خیلی رسماً مغازه های مربوط به این کارها وجود داره. سر تمام کوچه های مربوط به اونجا هم چراغ قرمز زده. چیز دیگه شون هم آزادی مواد مخدر (تا حدی) است. مثلاً ظاهراً در کافه ها ماری جوانا رسماً سرو میشه! (در این حد که ما دیروز رفته بودیم رستوران و در خواست کوکا کردیم و طرف اشتباه فهمید و گفت ما کوکائین سرو نمی کنیم!)
فعلاً من مشغول هضم اینجام. در عین حال که خیلی جالبه، خیلی هم عجیبه. خیلی خیلی متفاوته از جاهای دیگه.
چیز دیگه ای که خب خیلی در هلند معروفه گل هاش هست و باغ های لاله (که ما هنوز نرفتیم). امروز هم توی راه از یه بازار گل رد شدیم که کلی دانه گل های مختلف و انواع پیازهای گل داشت که من یه سری خریدم.
خونه ها و کوچه های خیلی خیلی ناز و قدیمی اش بی نظیره. این که کلاً ویژگی اروپا هست، اما از جاهایی که من دیدم هم خیلی متفاوت تر بوده. خونه های خیلی نازک که پایه هاش همه توی آبه و حتی به خاطر آب کج شده و از پنجره های چوبی اش گلهای قرمز آویزونه (مثل پت پستچی!). یه عالمه پل های خیلی کوچولو که روی کانال های آب زده شده وووو
جای هیجان انگیزیه. هتل ما هم خیلی عالیه هم وسط مرکز شهره و به همه جا نزدیک. تجربه خیلی باحالیه. این هم چند تا عکس.

روزهای وین

2008-08-21T18:25:00.001+04:00

چند روز خیلی خوبی رو اینجا در وین گذروندم. خیلی به گشت و گذار نبود. خودم هم دوست داشتم این طوری باشه. دوست داشتم زندگی روزمره خانواده ام رو باهاشون تجربه کنم. دوست داشتم از نزدیک با خواهرم و بچه اش پارک برم و سرسره بازی نی نی بامزه اش رو ببینم. ببینم که چطوری اول از سرسره بزرگ پایین نمیاد و بعدش که راه میفته دیگه نمیشه از پارک بیرون آوردش. از نزدیک باهاش برم توی فروشگاه و به تک تک اسباب بازی ها که میرسه بهم بگه خاله اینو برام می خری؟ مامان اونو برام می خری. دلم می خواست ببینم مامانم بادمجان پوست بکنه و نی نی خواهرم دستش رو بزنه توی آبهای بادمجان و بزنه روی دامن مامانم و بگه: جا پای دستم رو ببین؟ (الهی قربونش برم. الان که داشتم اینها رو می نوشتم اینها رو گفت و نتونستم ننویسم!) از اینکه نی نی خواهرم رو فوت کنم توی دلش و بگه بزرگش رو بکن، گنده گنده بکن! از اینکه مثل یه پیشی بگیرمش توی بغلم و بچلونمش و بخارونمش و حال بکنه و من بیشتر حال کنم ...
از اینکه زندگی روزمره شون رو تجربه کنم، باهاش دکتر برم و دکتر یه سوزن بزنه و بچه خواهرم یک ساعت ونگ بزنه و من یاد ارناعوت بازی های بچگی خودم بیفتم و یک ساعت بهش بخندم... از اینکه برم با خواهرکم کافی شاپ و با هم ساعتها گپ بزنیم و بریم خرید و توی شهر بچرخیم و از این مترو به اون مترو بشیم و از این ور به اون ور بریم... با فراغ بال، با آرامش، بی دغدغه، زندگی عادی ای که همه شاید خیلی ساده تر و نزدیک تر با هم تجربه می کنند رو تجربه کنم.
از اینکه از روی رودخونه دانوب رد شم و محو زیباییش و طبیعت اطرافش و ابرهای خیلی خوشگل بالاسر وین بشم، از هوای خیلی خوشگل و مطبوع اینجا احساس لذت کنم، از همه چیز و همه چیز و همه چیز....
خیلی سفر بی نظیریه. از اینکه یک وقت خیلی باز واسه خودم می بینم که بدون محدودیت و نگرانی دیر شدن ها و برنامه ریزی ها می تونم ساعتها زندگی عادی بکنم و یک لحظه هم به وقت تلف شدن فکر نکنم، چون وقتم مال همین کارهاست، مال همین وقت تلف شدن هاست...

Wien

2008-08-18T16:34:00.000+04:00

واقعاً یه تعطیلات خوب و آروم رو شروع کردم. سه روزه اومدم وین پیش خانواده ام و خیلی لذت بخش بوده. هوا هم که عالیه عالیه. حرف نداره. خاطرات سرمای ژانویه که اومده بودیم هنوز توی پوست و رگم مونده بود. باورم نمی شد که بتونه هوا این قدر عالی باشه. خدا رو شکر خیلی همه چیز خوبه و خیلی خوش می گذره. زندگی اینجا هم می بینم که یه زندگی خیلی آروم و باصفا و لذت بخشه. وقتی میرم توی حیاط مامان اینها با این همه درخت میوه و چمن و سنجابهای روی درخت و ... اصلاً یه عالمیه. عین یه تیکه از بهشته.
خود وین هم که خیلی شهر خوب و باحال اروپاییه. برخلاف اون که خیلی ها فکر می کنند نژاد ژرمن ها کلاً سردی خاصی دارند، من هنوز این سردی رو احساس نکردم. آدمها اکثراً رفتارهای خوب یا معمولی دارند. به خاطر وجود ترک ها که مسلمون هستند هم باحجاب خیلی زیاده و قیافه های ماها هم خیلی عجیب نیست.
لدذتی که این همه منتظرش بوده ام: نشستن و گپ زدن و پیاده روی با خواهر بزرگه و مامان و بابام. بازیگوشی ها و حرف زدن های فوق العاده بانمک و بامزه نی نی خواهرم که منو کشته. واقعاً رگ زندگی و حیاته. خداییش بودن در کنار خانواده و لذت بردن از حضورشون یه چیزیه که با هیچ چیزی نمی شه عوضش کرد.
فعلاً یک هفته ای اینجام و بعد هم میرم هلند. این هم چند تا عکس:

کی گفته ایرانی ها فضول نیستند؟

2008-08-13T11:21:00.002+04:00

یه چیزیه که دو ماهه توی حلقم مونده، یه ذره جویدمش و گفتم بذار از روی لج چیزی ننویسم پشیمونی بار بیاد. الان که چند هفته ای روی این ماجرا خوابیده ام، دیگه بهش می خندم، لجم نمی گیره، واسه همین دیگه بد نیست بنویسمش. اما چون در این زمینه خیلی حرفها بوده که دلم می خواسته بزنم، الان همه اش رو می زنم و این پست طولانی خواهد بود.
مقدمه:
دیدین ما ایرانی ها خارج کشور چطوری ایم؟ وقتی ایرانی می بینیم مور مورمون میشه. دهنمون گس میشه و کله مون نبض میزنه. زود می خواهیم فاصله بگیریم. صدامون رو آروم می کنیم نفهمند ایرانی هستیم. همیشه هم همدیگه رو تشخیص می دیم. یا قیافه هامون اونقدر تابلو هست که می فهمیم طرف ایرانیه، به عنوان مثال در دبی پسرهایی که موهاشون از همه عجیب تر و شاخ شاخ تره و تنبونشون تا زیر باسنشون آویزونه، و دخترهایی که از همه برنزه ترن (به عبارتی قهوه ای یا سیاه اند) و در عین حال موهاشون کامل زرده زرده (نه بورها، زرد!) و لباسشون در مجموع 50 سانتی متر مربع پارچه نداره و اصولاً پشت نداره، جلو یه ذره داره، پایین کلاً نداره، وسط هم احتمالاً نداره و خلاصه کنم که میشه گفت چند تا برگ در برخی نواحی گذاشته اند به عنوان پوشش – اون رو احتمالاً به خاطر قوانین سرسختانه امارات روی پوشش گذاشته اند که آدمها با بیکینی نمی تونند بیان توی خیابون، وگرنه اینها دلشون له له می زد که با بیکینی راه برن. خداییش اغراق کردم. یه جمعیتی این جوری اند، یه جمعیتی هم با چادراند، یه جمعیتی هم لباس خیلی معمولی دارند... اما هر جوری هستند به هر حال ما ایرانی ها خون هم رو می شناسیم و از دور هم رو تشخیص می دیم. مثل چینی ها که هم رو تشخیص می دهند، منتها اونها می رند جلو و از همدیگه می پرسند مال کجا هستند و ماها رم می کنیم و کل مسیر و احتمالاً برنامه اون روز رو تغییر می دیم!! (باز هم اغراق در طنز رو لطفاً درک کنین و داغ نکنین)
البته توی دبی اونقدر ایرانی هست که این طوریه. شاید جاهای دیگه فرق بکنه. مثلاً ما توی وین رفته بودیم یه کاخ رو ببینیم و اتفاقاً ایرانی دیدم. ماها هم که از دبی اومده بودیم و همون عکس العمل اینجا رو داشتیم و کامل ignore شون کردیم، اونها هم دو تا جوون ایرونی در اروپا بودن و با شعورتر از ما و صدامون کردند که ازشون عکس بگیریم و ما هم ذوق کردیم. اونها هم از ما عکس گرفتند.
بعضی وقتها چیزی که واسم عجیبه ایرانی هایی هستند که اینجا آدم رو می بییند، خب فهمید که ایرانی هستی، طوری نگاهت می کنه که دستت ناخودآگاه میره بالای سرت ببینی از این آنتن های آدمهای مریخی ای چیزی داری؟! نمی فهمم چرا این طوری به آدم زل می زنند. اون طوری که به تو نگاه می کنه هیچ وقت به اون عربه و هندیه و حتی آفریقایی پوست شکلاتی با نمک با موهای صدبافته و لباسهای رنگی نگاه نمی کنه!! من کم کم این توانایی رو پیدا کرده ام که انواع ایرانی ها و عکس العمل شون رو اینجا تشخیص بدهم. یعنی حدس می زنم که این ایرانی هایی که زل می زنند معمولاً توریست اند.
ایرانی ها مقیم معمولاً سعی می کنند یه جور عمل کنند که یعنی اصلاً تو رو ندیده اند و تشخیص هم نداده اند، ولی یه جوری که تو بشنوی موبایلش رو دربیاره و شروع کنه یک مکالمه ترجیحاً انگلیسی داشته باشه یا مکالمه ای که به تو بفهمونه من مال اینجام، خودت رو با من قاطی نکن (احتمالاً ما هم که مقیم هستیم همینیم!)
در دسته بندی ها یه دسته بندی جا مونده بود که من به ذهنم هم خطور نمی کرد و دو ماه پیش که با این موضوع روبرو شده ام، فکم باز موند و تا به اکنون هم بسته نشد...
اصل داستان:
حول و حوش دو ماه پیش با دو مرحوم رفیق شفیق – که این کاشانه را ترک کردند – (روز چهل و سه طلوع) وهمسرش محمد حامد – رفتیم صبحانه بیرون. کاری که هر چند وقت یک بار با هم انجام می دادیم. در اونجا مریم پرسید
- یادته دفعه قبل که با هم رفته بودیم صبحانه، یه میزی کنارمون بود که بچه داشتند و بچه هاشون دور میز ما بازی می کردند و ایرانی هم بودن؟
- آره. یادمه یه میز ایرانی کنارمون بود. اما جزییاتی توجه نکردم، چطور مگه؟
- ظاهراً اونها فلانی و فلانی (صاحب دو خانم وبلاگ نویس در دبی که نمی خوام اینجا لینک بدهم یا اسم ببرم) بوده اند
- (من با دهن باز) از کجا فهمیدی تو؟ (اشتباه نکنین، در این نقطه شک به مریم نمیره.)
- چند روز بعد از اون بار که با هم بودیم، فلانی (از دوستهای وبلاگی مریم که اون رو هم نمی خوام اسم ببرم) به من زنگ زد گفت تو چند روز پیش با برکه من رفته بودی فلان جا صبحانه؟ من هم گفتم آره تو از کجا می دونی؟ گفت فلانی (یکی از اون وبلاگ نویس ها) به من زنگ زده گفته که روز چهل و سه طلوع و برکه من رو فلان جا با هم دیده.
- ممممممممممهههههههههههههههههههههههههه
من فکم باز مونده بود. یعنی واقعاً. من اصلاً حتی ریخت این آدمها رو هم ندیدم. اینها در حالیکه خودشون رو مشغول به زندگی خودشون نشون داده بودن طوری توی نخ ما و حرفهامون و ترکیبمون بودن که تونستند یه چنین استخراجی داشته باشند و تازه با دو واسطه به گوش ما برسه. جالبیش اینه که من و مریم اون روز حرفهای کاملاً خصوصی درگوشی ای زنانه خاله زنکی مربوط به سقط جنین یکی از فامیل های مریم اینها می زدیم!!! یعنی حتی گروهی و بلند هم حرف نمی زدیم که بقیه مشارکت داشته باشند. شوهرانمون با هم حرف می زدند و ما هم یواش با هم.
من مونده ام این افراد یعنی وبلاگ ما رو جویده اند، ریخت و رفتار ما رو هم سراندرپا برانداز کرده اند و اینقدر مغزشون رو مشغول چنین چیزی کرده اند که بتونند همچین نتیجه گیری ای بکنند!
من اصلاً اولش اینقدر شوکه بودم که نمی دونستم عصبانی باشم، بخندم، گریه کنم. اون موقع محمد حامد پیشنهاد داد یه پست بذار تو وبلاگت با موضوع: آره! با توام خانوم! اما پینشهاد دومش که موضوع این پسته مرتبط تر بود.
نتیجه:
ایرانی ها حق دارند وقتی هم رو می بینند مورمورشون بشه، دهنشون گس بشه، خشک بشه، اصلاً کف کنه، رم کنند ووووو. ایرانی ها یه سری ویژگی های اخلاقی ای دارند که باید به طور جد در اصلاحش تلاش کنند. تا وقتی هم که اینها اصلاح نشه، روابط همینه که می بینی، حق هم داره که باشه.

بعدالتحریر. اگر هر یک از دست اندرکاران این ماجرا علاقه داره اصلاحیه یا توضیحی بده روی ماجرا، بنده خیلی خوشحال میشم که کامنت بده.

عمق سطح

2008-08-10T17:15:00.001+04:00

- چته دختر، یه ذره شنگول باش.
- گرمه. خیلی گرمه.
- یه ذره نفس بکش. کله ات رو بکن زیر آب یخ.
- آب یخ؟ توی این سرزمین آب سردش از آب آب گرمکن گرمتره!
- خب مگه اولین بارته که گرمت شده؟
- نه. اولین بار نیست. اما این دفعه از درون هم گرممه. داغ کرده ام.
- چیت داغ کرده؟ مخت؟
- روحم! روحم داغ کرده. روحم آزرده خاطر و کلافه است.
- نمی فهمم چی می گی. ریلکس باش. خیلی فکر می کنی.
- روحم از بی فکری داغ کرده...
می فهمی چی می گم؟ یه وقتهایی روح آدم کم میاره. مال من انگار کم آورده. پر از کف آب شده ام. سطح سطح. حبابها خیلی راحت پف می کنند و می پرند و دوباره آب ساکت سطح باقی می مونه.
ناشی از چند چیزه. اولینش بودن در این هوای تهویه شده دائمی. هوای صاف و ساده نخوردن. طبیعت ندیدن. توی یه "سبزی واقعی" راه نرفتن. درخت ندیدن... باور کن. مخم از نداشتن طبیعت داغ کرده. هفته دیگه حداقل یه وقفه دو هفته ای بهش می دم.
بعدش هم از سطح. از زندگی سطحی، آدمهای سطحی (که اکنون خودم رو هم شامل شده)، حرفهای سطحی، تفکرات سطحی، دغدغه های سطحی، فیلم های سطحی، خوشی های سطحی، خستگی های سطحی، دردهای سحطی، ناراحتی های سطحی ... ازاین همه بی عمقی دارم خفه میشم. توی عمق هم آدم یه جور دیگه خفه میشه ها. اما من از این همه ظاهر و سطح خسته ام. دلم برای یه گپ عمیق با یه رفیق شفیق له له می زنه. دلم واسه یه درد دل، یه دغدغه، یه بحث باهدف، با مسیر، واسه یه ذره چالش فکر و روح و باور پر می زنه. از عمق این سطح بی معنی و داغون آزرده ام. می خوام کش بیام. خیلی کش بیام... بتونم بکشم یه ذره بالا....

سلمان

2008-08-06T13:07:00.000+04:00

خیلی لذت بخشه خبر نامزدی یکی از بهترین دوستهات رو بشنوی. اون هم از خود پرروش که یک هفته است صداش هم درنیومده. دیشب رفتیم بیرون و میگه آره بهش گفتم will you marry me؟ اون هم گفت yes!
انگار نه انگار که هفته قبلش داشتم مخش رو بالا و پایین می کردم که خب چرا باهاش ازدواج نمی کنی؟ یک ساله با هم بودین. مگه همین آدمی نیست که می خوای؟ و هنوز ترس توی صداش و فکرش بود. بعد هم فکر کرد و فکر کرد و باز هم فکر کرد (کاری که توش خیلی خوبه!) و با جرأت فراوان – که خیلی جای تحسین داره – بهش پیشنهاد ازدواج داد.
بقیه اش هم جوره. گاماس گاماس. خیلی خوشحالم براش.

بعدالتحریر. ناگهان تعداد خروسهای مرغ دار دور و بر داره زیاد میشه!! :)

نون خامه ای

2008-08-05T17:22:00.000+04:00

دلم نون خامه ا ی می خواد! خیلی دلم نون خامه ای می خواد. دلم یک جعبه گنده نون خامه ای می خواد که مثل اون موقع ها چهارزانو بشینم روی تخت و هلپ هلپ بدون نگرانی جوش و چاقی و هیچ چیز دیگه، بخورم! حسابی هوس نون خامه ای کرده ام.